Δώσε μου ένα λόγο Joulia Papa. 28-7-2018.

 

                      Δώσε μου ένα λόγο

Δώσε μου ένα λόγο
να συνεχίσω...
Δώσε μου μια ελπίδα
να πιαστώ...
Δώσε μου έναν ήλιο
λαμπερό να κοιτώ...
Δώσε μου ένα φεγγάρι
καθάριο,
να φωτίζει τα βήματά μου...
Δώσε μου ένα λόγο
να φυτέψω ξανά
τα δέντρα στην αυλή μου...
Δώσε μου ένα λόγο
να παλέψω ξανά να σταθώ όρθιος...

Δεν υπάρχουν πολλοί λόγοι...
Μόνο ένας...
... Αγάπη για την ίδια τη ζωή ...
Τίποτε άλλο...

Έτσι μου είπε κάποιος
και στάθηκα στα πόδια μου ξανά...
Συνέχισα...
Πάλεψα...
Αγωνίστηκα για τη ζωή μου...
Για τα κλεμμένα μου όνειρα...
Για όσους αγαπώ...

Joulia Papa.

28-7-2018.

Μου λείπεις μ@ρθ@ Μάρθα Κανάρη 21/07/2018

                              Μου λείπεις...

Αγγίζω τον ορίζοντα με τη μια μου φτερούγα

κι' αισθάνομαι κύκνος,

που γεύεται την αλμύρα της θάλασσας σου...

Με ένα σπασμένο φτερό ξαλμυρίζω το πέλαγο και γλυκαίνω το κύμα του...

να χεις να πίνεις σαν διψάςτην απουσία μου...

Μου λείπεις...

Σκαλίζω τα γράμματα μεσ το αλφάβητο

και φτιάχνω τ ανείπωτα με το αίμα μου,

προσδοκώντας να πλάσω την όψη σου....

Μου λείπεις....

κι η λύπη μου πάλλεται σαν ρυθμός ματωμένου ποιήματος

που οι ραψωδοί ύμνησαν μόνο για χάρη σου ,

έτσι για να χει ο έρωτας παρηγοριά

και λόγο η ύπαρξη μου...

μ@ρθ@

( Μάρθα Κανάρη )

Ελένη Ταϊφυριανού 26/7/2018

                            Πως να μιλήσω;

Και τι να πω;

Οι λέξεις δεν μου βγαίνουν...

Κουράστηκα κι απόκαμα

να γείρω θέλω μόνο,

στη ρίζα μιας γριάς ελιάς

εκεί να ξαποστάσω...

Να κοιμηθώ να ονειρευτώ

ψέματα τα όσα είδα...

Κι όταν ξυπνήσω την αυγή

να τα 'χω όλα ξεχάσει...

Τρείς μέρες τώρα περπατώ,

γριά ελιά...δεν βρίσκω...

26/7/2018

Ελένη Ταϊφυριανού.

Σοφία Τανακίδου 26/7/18

                         Σωπαίνω!

Πάλι

Γιατί πνίγηκε η φωνή μου.

Πριν καεί κι ο τελευταίος αδερφός μου.

Σωπαίνω πάλι.

Γιατί δε τόλμησα να μιλήσω όταν έπρεπε.

Και θέλω να φωνάξω.

Σε όλους.

Σωπάστε!

Σωπάστε!

Σωπάστε σήμερα!

Για τελευταία φορά.

Και αύριο..ουρλιάξτε

Ουρλιάξτε να σωπάσουν,

όσοι μας σώπασαν.

Σοφία Τανακίδου

26/7/18

OI AETOI ΣΟΦΙΑ ΤΑΝΑΚΙΔΟΥ ΚΩΣΤΑΝΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΣ

                           Οι αετοί

Ποιος θα μερώσει αετό και ποιος θα τον μαντρώσει,
που ο αέρας του βουνού τον έχει μεγαλώσει.
Ποτέ στα νύχια του δε θα δεις χώμα να τα λερώνει,γιατί πατά σε ακροπετριά και μαργωμένο χιόνι.

Επάνω στα αστραπόβροντα το φωλεμα του σιαζει και με τον μαύρο χαλασμό πιάνει και το ταιριάζει.

Ποιος θα μερώσει αετό δικό του να τον κάνει να του χαρίσει τα φτερά κακό να μην τον πιάνει;
Πώς να κερδίσεις αετό και πως να τον μαντρωσεις που'ναι τσ'αντάρας γέννημα και πως να τον μερωσεις εκια που λες τον έπιασα απλώνει τα φτερά του και μένει μες τα χέρια σου μονάχα η καρδιά του.

Ο αετός πάντα ψηλά τη σιαζει τη φωλιά του να προστατέψει απ'τους εχθρούς τα αετοπουλα του.
Με τους ανέμους περπατά με τσ'αστραπές πετάει.
Άητέ που ελεύθερα πετάς και στις κορφές καθιζεις σ'ανταρες και σε θύελλες δείχνεις το τι αξίζεις
Και ανέ μου κόψεις τα φτερά μου τακαμα χαλάλι και δεν με νοιάζει  αν περπατώ ως τη ζωή την άλλη
Όταν το στόμα δε μπορεί στη γη να δώσει δεν σκιάζεται ο αετός να σβήσει και να λιώσει.
Δεν έψαξα μου έλαχε,της μοίρας μου γραμμένο όπως είναι ο θάνατος που κάποτε προσμένω

Κωνσταντής μεγαλόνησος

Ψηλά στα απάτητα βουνά αετοί πολλοί πετάνε

Μα είναι κάποιοι αετοί στη γη όπου γυρνάνε.

Στο χώμα απάνω ακροβατούν,

περήφανα πάντα κοιτούν.
Τίποτα δε τους σκιάζει.

Μπορούν να ανέβουν στα ψηλά μα περπατούν στα χαμηλά, κάτω στη γη κτίζουν φωλιά.
Έχουν κι αυτοί αετού φτερά τι κι αν δεν πέταξαν ψηλά στου ουρανού το θόλο.
Μένουν στη γη με ένα σκοπό γιατί γεννήθηκαν για αυτό.
Να έχουν τις φτερούγες τους πάντοτε ανοιχτές,για να σκεπάσουν αετούς που πέσαν από ουρανούς και είναι πληγωμένοι.
Δίπλα τους παραστεκονται στιγμή δεν τους αφήνουν ,τα αδέρφια τους του ουρανού μέχρι να καταφέρουν, πάλι ψηλά  να ξαναδούν στα όρη να πετάνε.
Η μοίρα αν τους έριξε για θάνατο στη γη
Αλλάζουν τα γραμμένα της γης οι αετοί!

Σοφία Τανακίδου

ΤΖΟΥΛΙΑ ΠΑΠΑ 18/07/2018

                   Λίγο χρόνο χρειάζομαι.

Εδώ στην ερημιά, στην ησυχία,
ήρθα να βρω τον εαυτό μου ξανά.
Τον εαυτό που έχασα προσπαθώντας να ευχαριστήσω όσους ήταν γύρω μου.
Μπορεί να κλάψω, να λυγισω, να φωνάξω "γιατί" αλλά δε θα δώσω
την ικανοποίηση σε κανέναν
να με δει έτσι.
Βλέπω το είδωλό μου.
Δεν το γνωρίζω πια.
Δεν είμαι εγώ.
Εγώ ξέρω να χαμογελαώ ακόμα
κι όταν είμαι κομμάτια.
Εγώ ξέρω να στέκομαι
στα πόδια μου χωρίς δεκανίκια.
Κι αν κάποιες φορές πέφτω, βρίσκω τη δύναμη να σηκωθώ ξανά.
Έτσι είμαι εγώ.
Λίγο χρόνο χρειάζομαι.
Μακριά από όλους κι από όλα
και όλα θα γίνουν όπως πριν.
Λίγο χρόνο χρειάζομαι.
Τίποτε άλλο.
Εξάλλου, ποτέ δε ζήτησα πολλά.

Ελένη Ταϊφυριανού 17/7/2018

                    Μη μιλάς....

Σσσ...μη μιλάς...
Άκου τους ήχους της σιωπής,
κλείσε τα μάτια
κι ελευθέρωσε τις αισθήσεις...
Νιώσε τη νυχτερινή αύρα
να θωπεύει το δέρμα σου,
αφέσου στο χάδι της...
Κοίτα σχηματίστηκε η νέα σελήνη
μια ασημένια φέτα
στο μαύρο μπλέ του ουρανού...
Σσσ....μη μιλάς...
Άκου το θρόισμα των φύλλων
στα ψηλά κλαδιά των δέντρων,
φαντάσου πόσα έχουν να πουν Στ'αηδόνια
που σε λίγο θα ξεκινήσουν το τραγούδι τους...
Σώπασε...ακούω νερά
να κελαρύζουν στις κοίτες τους...
Ακούω κωπηλάτες
να λάμνουν στα κουπιά τους...
Ακούω τη θάλασσα να παφλάζει
καθώς φιλιέται με την άμμο...
Ακούω το χώμα να σαλεύει,
καινούργιοι βλαστοί
να ορθώνουν το μίσχο τους...
Ακούω το καλοκαίρι
να βαδίζει τριγύρω,
Και οι καινούργιες αγάπες ν' ανθίζουν...
Ακούω τις σκαλισμένες καρδιές
στους κορμούς των δέντρων,
να στενάζουν από έρωτα...
Σώπασε..... ξημερώνει σε λίγο,
Ακούω την ανατολή που ξυπνάει...
Ακούω το ποδοβολητό της μέρα
Που πλησιάζει λαχανιασμένη...
Σσσ..... ακούω κι εσένα
που μου μιλάς με χίλιες σιωπές....

17/7/2018
Ελένη Ταϊφυριανού.

Σοφία Τανακίδου 18/7/18

                       Η ψυχή.

Γεμάτη τρύπες ήταν.
Τις μπάλωνε τις ξαναμπάλωνε.
Πότε με τα χέρια της, πότε με τη βοήθεια άλλων.
Δεν τα κατάφερνε.
Από παντού άνοιγαν περισσότερο κάθε φορά.
Στο τέλος το αποφάσισε.
Τέρμα το μπάλωμα.
Θα ζούσε έτσι.
Με αυτές τις τρύπες.
Μέσα απ' τα κομμάτια της.
Σηκώθηκε από το πάτωμα.
Από το σκοτάδι βγήκε.
Στο φως φανερώθηκε.
Άπλωσε τα χέρια ψηλά.
"Εδώ είμαι,
κομμάτια αλλά ζωντανή"φώναξε.
Κι ο ζωοδότης ήλιος τρύπωσε μέσα της από παντού και έμεινε εκεί για πάντα.
Σοφία Τανακίδου
18/7/18

Μάρθα Κανάρη 16/07/2018

                          Πλην εποχής

Έλεγες πως θα 'ρθεις, κι εγώ σε περίμενα στην πόρτα του στόματος μου ...
Μύριζε αγιόκλιμα και θυμάρι μαζί και σε 'βλεπα να μαζεύεις τα άνθη και να πλέκεις στεφάνια τις ώρες...
Η εποχή μαραινόταν μαζί με τα λουλουδια της και γινόταν όλο και πιο λίγη...
Σε περίμενα... κι όσο περνούσαν οι ώρες τόσο πιο πολύ  σ' αναζητούσα στο χρόνο που πέρασε, στα λεπτά που δεν ήρθαν...
Στέκομαι ακόμα στην πόρτα του στόματος μου....
Αν μπω μεσα με καταπίνω....Αν βγω έξω με αποκληρώνω....
Η εποχή θα λάβει τέλος και θα ρθουν τα φθινόπωρα , γιατί ο έρωτας δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα φύλλο που έπεσε απροσδόκητα στην αυλή μου...
Εγώ, θα καρτερώ στην πόρτα τον άνεμο να φυσήξει...
μ@ρθ@
(Μάρθα Κανάρη)

ΛΟΥΚΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ 14/07/2018

                         Τα ματια σου…
Μεσα απ τα ματια σου μπορω
στο συμπαν να ταξιδεψω
βουτια να κανω στο βυθο
θερια να τιθασευσω
Μεσα απ τα ματια σου κοιτω
το ονειρο να ανθιζει
και την γαλαζια ακρογιαλια
απο ερωτα να σαστιζει
Μεσα απ τα ματια σου μπορω
να αγγιξω ολα τα αστερια
τον ηλιο να΄χω αγκαλια
στα μουδιασμενα χερια
Μεσα στα ματια σου εγω
χανομαι και σκορπιζω
και τρεμοσβηνω σαν φωτια
καθε που σε αγγιζω
Μεσα απ τα ματια σου μπορω
να ακουσω μελωδιες
να βρισκω την αγαπη σου
σε αλλους γαλαξιες..

Άννα Βαρδάκη Αγρυπνίας Σελίδες Φεγγαρόσκονη 14/07/2018

                    Φεγγαρόσκονη...….

Τις νύχτες... εκεί στο φεγγαρόφωτο...
βγαίνουν σεργιάνι οι ψυχές...
και τραγουδώντας... αναζητούν το ταίρι τους...
Τότε, ανάβουν όλα τ΄ αστέρια...
Μια φεγγαρόσκονη μπαίνει στο αίμα τους...
Το φεγγάρι βάφεται πράσινο...
Το λίγο... γίνεται πολύ...

Είναι η στιγμή... που ακουμπούν οι ψυχές...
στις ασημένιες... μεγάλες θάλασσες... της αγάπης...
κι ονειρεύονται...
Κολυμπούν... μέχρι να βρουν ξέφωτο...
κι ύστερα, χάνονται... μ΄ ένα φιλί στο μέτωπο...

Και να φανταστείς...
πως μισούσα τα ολόγιομα φεγγάρια...
γιατί χωρούν πολλούς...
και θαρρούσα... πως η ψυχή μου... δεν θα άντεχε τέτοιο βάρος...

Μα, για φαντάσου...
Από τότε... που το βλέμμα της ψυχής μου...
αντάμωσε το δικό σου...
λάτρεψα τα ολόγιομα φεγγάρια...
.
Τώρα, κάθε που σουρουπώνει...
την βγάζω σεργιάνι...
και κάθε που θα σε συναντήσει...
Λάμπει...

Δεν είναι πια αργά...
κι ας σουρούπωσε.....

Τώρα...

Αρχίζουν Όλα......
Μου λείπεις... κι απόψε................

ΤΖΟΥΛΙΑ ΠΑΠΑ 12-7-2018

            

 έφυγα γυμνή

Κι έφυγα γυμνή,
αφού τα είπα όλα...
Ξεγύμνωσα την ψυχή μου
και ένιωσα ελεύθερη...
Σώπασες...

Έτρεξα προς την ελευθερία
κι ας μάτωσαν τα πόδια μου
απ' τα κρυμμένα αγκάθια...
Προχώρησα...

Κόκκινα τα βήματά μου τώρα πια..
Μα η ψυχή ανάλαφρη πετάει...

Βρήκα επιτέλους,
το χαμένο μου εαυτό...
Εκείνον που πέταξα...
Που σπατάλησα...
Που ξέχασα...
Με ματωμένα πόδια αλλά
ανάλαφρη ψυχή!
Μόνη...
Χωρίς το βάρος της φλυαρίας σου...

ΣΟΦΙΑ ΤΑΝΑΚΙΔΟΥ ΚΩΣΤΑΝΤΗΣ ΣΗΦΗΣ ΚΡΗΤΗ 11/7/18

             Ανοιξε την καρδιά σου να μπώ

Ανοιξε την καρδιά σου να μπώ
Πως να συγκρατήσω τα δάκρυα
της ψυχής μου μεγάλα κύματα
τ' άφηνω στο χαρτί να ξεχυθούν
λεύτερα, προορισμό για να σε βρούν.
Άνοιξε την ψυχή σου να μπώ
χιλιάδες δώρα αγάπης κουβαλώ
χαρά, ευτυχία και άλλα πολλά
αγάπης θάλασσα πλατιά.
Εγώ γεννήθηκα εσένα ν'αγαπώ
τη λύπη σου να κάνω ερωτικό πιοτό
προσφορά σε όσους νοιάζεσαι
να'χεις αγάπη να μοιράζεσαι.
Είμαι ανοικτή αγκαλιά
σπίτι χωρίς κλειδιά
κερήθρα που στάζει μέλι
ναός που κατοικούν αγγέλοι.
Όταν είσαι μοναχή να με θυμάσαι
μαζί σου θα είμαι όταν λυπάσαι
όσο μακριά, όπου και να'σαι
κοντά σου θα έρχομαι να μην φοβάσαι.

Κωσταντής Σήφης Κρήτη

Οι χωρισμένοι εύχονται
«Να μην σε είχα γνωρίσει»
Μα εγώ ανεκπλήρωτο έρωτα,
έντονα ας είχα ζήσει
κι ας πόναγα συνέχεια
σαν είχαμε χωρίσει.
Η αγάπη είναι πολύτιμη
Και όποιος θα τολμήσει
Αδιάφορα να της φερθεί
και να την αψηφήσει
Λόγο δεν θά 'χει πιότερο
χωρίς αυτήν να ζήσει.
Όλοι το ξέρουν πως η αγάπη
από τα δάκρυα έχει φτιαχτεί
Και όσο και να την αποφεύγεις
αυτή θα βρίσκεται εκεί,
μένει αθάνατη, θα υπάρχει
για μια ζωή μες την ψυχή.
Το δάκρυ της αγάπης
Μαργαριτάρι γίνεται
Κι έτσι απροστάτευτο
σε στρείδι κρύβεται,
όταν στα βάθη της καρδιάς σου
μέσα πνίγεται.
Μαργαριτάρι που αν στο στήθος
το δικό σου κρεμαστεί,
να ξέρεις πως θα 'ναι δεμένο
με της ζωής σου την κλωστή.
Και θα προσέχει την καρδιά σου
Να είναι πάντοτε ζεστή.
Οι χωρισμένοι εύχονται
«Να μην σε είχα γνωρίσει»
Μα εγώ ανεκπλήρωτο έρωτα,
έντονα ας είχα ζήσει
κι ας πόναγα συνέχεια
σαν είχαμε χωρίσει.

Σοφία Τανακίδου
11/7/18

Βάγια Μπαλή 12/07/2018

                        ΠΕΝΤΕ ΦΑΡΟΙ

Πέντε φάρους προσπερνάς,

πέντε σωτηρίες.

Λύνεις κάβους και πετάς

ελπίδες κι εμπειρίες.

Θεριά τα κύματα

κι εσύ σε βράχο στεναγμών,

αράζεις το σκαρί σου.

Μα το τιμόνι είν ‘ παλιό

και το κατάρτι σπάει.

Χίλιες εικόνες στο χαμό

κι η ψυχή πονάει.

Στα κύματα, μηνύματα,

που στην ακτή θα βγούνε,

θα βρούνε μία αλλαγή,

στο χώμα θα κρυφτούνε.

Νερά στα σώματα,

τα χρόνια ανάκατα,

τα πάνω κάτω φέραν.

Πέντε φάρους τους προσπέρασες,

τη νύχτα ακολούθησες,

που δε θα φέρει μέρα.

Λίγα λουλούδια πέταξα,

στον πόθο που σ’ αρπάζει.

Άσπρα ρόδα ήταν,

στον βράχο ακουμπήσανε

σ’ αυτόν που σ’ αγκαλιάζει.

Στέλλα Βρακά 10/07/2018

                              Ο Έρωτας

Σαν έρθει ο Έρωτας

και φανείς δυνατός

και τον διώξεις

μην χαρείς για την νίκη σου

μην πανηγυρίσεις που...

γλύτωσες την φωτιά.

Μην γελάσεις κατάφαση

που δεν αφέθηκες στην σκλαβιά του.

Στην φωτιά του αγιάζεται η καρδιά.

Στην σκλάβια του λευτερώνεται η ψυχή.

Σαν έρθει ο Έρωτας

βάλτον στον κήπο σου

να μοσχοβολήσει ευλάβεια το χώμα.

Στρώσε τα σεντόνια σου τα άχαρα

να τα σπλαχνιστεί.

Κι εμπιστέψου παράδοση την καρδιά σου.

Για να αξίζουν οι χτύποι της.

Να σε μυσταγωγήσει στην Χαρά.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΚΟΚΕΔΗΜΑ 27/09/2017

 

               ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ.

Καρδιά μου .....!!!

Γιατί με βάζεις συνέχεια σε τέτοια δοκιμασία;

Να θέλω να ξεχάσω και να μην μπορώ..

να ξεφυλλίζω κάθε μέρα το βιβλίο της αγάπης μας.

του έρωτα μας.

της ιστορίας μας.

Γιατί καρδιά μου ;

Η αγάπη είναι ένα μυστήριο...

εμένα όμως δεν μου αρέσουν τα μυστήρια γιατί δεν ξέρω τι κρύβουν από πίσω...

μπορεί λέω εγώ τώρα .

ευτυχία,αγάπη,πόνο,θλίψη,χαρά,δάκρυ,

χαμόγελο..;;

Τι απ' όλα ;

Είναι εντέλει η Αγάπη μυστήριο ;

Και γράφει η καρδιά μου πολλές άλλες σελίδες περί της αγάπης....

και ρωτάει ξανά και ξανά ...

χρειάζεται να διαβάζω κάθε μέρα το βιβλίο της αγάπης μας..για να σε θυμάμαι..;;

Ή απλά σ' εχω αποθηκεύσει στη θυρίδα της ψυχής μου...

Η αγάπη δεν είναι συμφωνία ούτε συμβόλαιο....

είναι ένα δυνατό αληθινό συναίσθημα που το νιώθεις και το δείχνεις...

μ'ένα άγγιγμα...

μ' ένα φιλί .....

με μια αγκαλιά .....

με χίλιους τρόπους...

άλλα ποτέ μόνο με λόγια του αέρα ....

Στην αγάπη και στη φιλία πρέπει πάντα να είσαι εκεί πριν καν σου το ζητήσουν.

*

Έλεγε ο Παππούς μου ο Σπύρος .

.

Κι εγώ θέλω να'μαι εκεί μαζί σου...

στο φιλί σου..στο σώμα σου..στην αγκαλιά σου να νιώθω τη ζεστασιά του κορμιού σου..την ανάσα σου ...

Μου αρέσει να διαβάσω την ιστορία της αγάπης μας.....

Γιατί μπορώ να παίξω με τη μουσική και τα χρώματα του έρωτα .....

Γιατί μπορώ να παίξω μεταξύ των λέξεων και της απλής γεύσεις .....

Γιατί ζω ξανά τα ίδια υπέροχα συναισθήματα που ένιωθα για σένα μοναδική μου αγάπη ......

Άλλα φανηκα αδύναμος στην αληθινή αγάπη σου .....

γιατί σήμερα οι άνθρωποι φοβούνται ν'αγαπήσουν αληθινά .....

γιατί σήμερα έχουν μπερδευτεί οι ρόλοι...

γιατί απλά ξέχασαν ν'αγαπούν ......

Συγγνώμη βασίλισσα της καρδιάς μου που δεν ήμουν άξιος της αγάπης και των συναισθημάτων σου .....

Θέλει κότσια ...δύναμη & μαγκιά ν'αγαπάς ....

κι εξίσου δύναμη να ξεχνάς.....

Σ'αγαπώ ακόμα βασίλισσα μου .......♡

ΣΩΤΗΡΟΥΛΑ ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΗ 10/07/2018

            Ένα τελευταίο τσιγάρο για μας !!!

Δώσαμε ραντεβού στο όνειρο.
Εσύ, καις το τελευταίο τσιγάρο με την ομίχλη του να σκεπάζει τα πάντα.
Ένα τελευταίο τσιγάρο.....
Και συ να χάνεσαι στην ομίχλη του.
Ένα τελευταίο τσιγάρο.....
Άκουγες τις κραυγές της σιωπής σου
να σκίζουν την καρδιά σου
Τα δάκρυα σου να καίνε την ψυχή σου.
Ένα τελευταίο τσιγάρο ...
Ακούς τις ανάσες σου που χάθηκαν στο χτες .
Αυτές που σου έκλεψαν.
Όμως δεν πέθαναν.
Αυτές μετράς.
Ένα τελευταίο τσιγάρο......
Το τελευταίο φιλί σου στη σάρκα μου.
Που δεν πέθανε.
Ένα τελευταίο φιλί που έμεινε χαραγμένο.
Καις ένα τελευταίο τσιγάρο για την ψυχή που ξεγυμνωθηκε, που τσαλακωθηκε.
Καις το τελευταίο τσιγάρο απόψε....
Καίω το τελευταίο μου τσιγάρο απόψε με την παλιά μου ζωή!!!!
Ένα τελευταίο τσιγάρο για μας !!!

Ντίνος Ι. Γλαρός 3-7-2018

                         Η ΠΝΟΗ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Οι λέξεις που στριφογυρίζουν στην ψυχή μας

μπορεί και να μας κάνουν ποιητές

οι αγκαλιές που φιλήδονα σπαταλήσαμε

ίσως μας κάνουν ανθρώπους

τα ψέμματα που απλόχερα σκορπίσαμε

μπορεί να πρόσφεραν χαρά

που άλλη χαρά γέννησε.

Ίσως να μας έκαναν ήρωες οι ματαιωμένες πράξεις

να μας έκαναν αγίους οι βοήθειες που δε δώσαμε

ίσως μας κάνουν φαντάσματα τα φιλιά που αρνηθήκαμε

και αγέννητα χαμόγελα οι καλοσύνες που προσπεράσαμε

ίσως χάσαμε την ευκαιρία

όταν απαξιώσαμε την αγάπη

ίσως να είμαστε αγέρας άσκοπος

στην πνοή της ευτυχίας.

Χατζηκυριάκου Παντελής

               Μια καληνύχτα από εκείνες, τις δικές μας

“Καληνύχτα…” Δυο λέξεις που έγιναν μία ευχή. Όπως ένα, υπήρξαμε κι εμείς κάποτε. Μια ευχή που κρύβει μέσα της όλα τα “σ’ αγαπώ”, όλα τα “να προσέχεις” κι όλα τα “μείνε εδώ” του κόσμου.

Άκουσε με λίγο…

Ήθελα μόνο να σου πω πως είμαι καλά, πως αντέχω.

Τι κι αν η πρώτη καλημέρα μου δεν έχει πια τον ήχο της φωνής σου; Τι κι αν λείπει απ’ τη πρώτη γουλιά του καφέ μου η γεύση απ’ το φιλί σου; Τι κι αν μπερδεύεται η φιγούρα σου με τις υπόλοιπες σκιές του δωματίου και ζωντανεύει κάποια βράδια μπροστά μου;

Εγώ είμαι καλά, προχωράω. Κάνω όσα υποσχεθήκαμε ο ένας στον άλλον την τελευταία φορά και συνεχίζω τη ζωή μου από εκεί που την άφησες.

Μια καληνύχτα όμως… Μια καληνύχτα από εκείνες, τις δικές μας, θέλω τόσο πολύ να σου την πω απόψε. Μια καληνύχτα όπως τη νιώθω, από εκείνες που μόνο εγώ σου έλεγα όταν ξημερώματα γυρίζαμε στο σπίτι μεθυσμένοι. Όταν πια χαράματα, εξαντλημένοι αποφασίζαμε να κοιμηθούμε. Μια καληνύχτα από αυτές που αν δεν έφταναν στα αυτιά σου απ’ τα δικά μου χείλη δεν ήθελες να σε πάρει ο ύπνος, πρέπει να σου την ευχηθώ απόψε.

Εγώ λοιπόν που δε την έχω πια τη δυνατότητα. Που δε μπορώ να τρυπώσω από κάπου στο δωμάτιό σου και να σου την ψιθυρίσω. Που δεν μπορώ να ξαπλώνω κάθε βράδυ εκεί δίπλα σου, στο ίδιο το κρεβάτι και να την ακουμπάω στο μάγουλο σου με τα χείλη μου. Να την αποθέτω στα χείλη σου με ένα φιλί μου. Θα σου την στείλω με ένα μήνυμα και με την προσευχή να φτάσει όπως ακριβώς τη νιώθω.

Έμενα που μου στέρησες την ευκαιρία να την πλέκω κάθε βράδυ στα μαύρα σου μαλλιά. Που μου αρνήθηκες τη δυνατότητα να την κάνω καλήμερα και να την ακουμπάω στο πιάτο με το πρωινό σου, παρέα με ένα τριαντάφυλλο δίπλα. Θα σου την πληκτρολογήσω εδώ και θα κοιμηθώ με την ψευδαίσθηση πως σε μια άλλη διάσταση, σε ένα παράλληλο σύμπαν είσαι μόνο δική μου. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε μαζί. Σχεδιάζουμε και ζούμε τη μέρα οι δυο μας.

Καληνύχτα κορίτσι μου. Καληνύχτα απόψε που μπορώ να σου την ευχηθώ όπως ακριβώς την νιώθω. Απόψε που η απουσία σου είναι πιο δυνατή από τον εγωισμό μου. Καληνύχτα! Καλό σου ξημέρωμα χαμένο μου όνειρο!

Αντώνης Θαλασσέλης

                            ΠΕΘΥΜΙΑ

Στην πεθυμιά μου,
να σε βρω ψάχνω
πίσω απ’ τα πέταλα
της μαργαρίτας.
Μα δεν σε βρήκα

Τη φωνή σου άκουσα
όταν το μαϊστράλι
φιλούσε το κορμί μου.
Μα δεν ήσουν εκεί.

Στη μυρωδιά
της φουρτουνιασμένης
θάλασσας θα 'σαι είπα.
Ούτε κει σε βρήκα.

Στην απεραντοσύνη
της φαντασίας μου
τη νύχτα ταξίδεψα,
κάπου είπα
θα σε συναντήσω.
Πουθενά δεν ήσουν

Κι όταν βυθιστήκαν
οι ελπίδες μου
στο μαβί του δειλινού,
μπάρκαρα τα δάκρυα μου
στις θάλασσες του κόσμου.

Μα να, τότε σε βρήκα
στην άκρη του βράχου,
όνειρα να σκαρώνεις
και με τις λέξεις σου
να ζωγραφίζεις
χίλια χρώματα
κι ατέλειωτα σ’ αγαπώ!

ΕΥΑ ΜΗΛΙΟΥ 5-7-2018

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΠΑΤΡΙΔΑ

Τον Ιούλη οι μέρες, είν'ζεστές φωτεινές.
Ηλιοστάλαχτες, λουλουδιαστές,
της ψυχής μας τραγουδιστές.
Αισιόδοξος το ξημέρωμα ο Αττικός ουρανός.
Και ο ήλιος που βγαίνει λαμπρός.
Να μοιράζει αφειδώς,
στις καρδιές μας,
το απολλώνιο φως.

Στη Μεσόγειο Θάλασσά μας,
γαλανές, δαντελωτές,ακρογιαλιές.
Στα μικρά και μεγάλα νησιά μας ,
καμαρούλες λευκές ποθητές.
Και στους κήπους φυτρώνουν
και τα φύλλα τους απλώνουν,
με τσαμπιά από ρόγες σταφύλια,
καμαρωτές,λιγερές,κλιματαριές.

Τον Ιούλη οι νύχτες είν'γλυκές,δροσερές.
Περιμένουν και μένα για κρυφές αγκαλιές.
Να καρπίσει το όνειρο,η ψυχή να χαρεί.
Να υψωθεί προσευχή στα ουράνια η ευχή.

Καλημέρα Ελλάδα!!!!
Καλησπέρα Πατρίδα!!!!
Μια γλυκιά μελωδία!!!!!
Μαγική ραψωδία!!!!

Χρύσα Νικολακη 29.1.2018

                    "Για ενα ονειρο ζω"

Ανυποτακτη στα συναισθηματα μου.
Ανυποχωρητη στις σκεψεις μου.
Αλήτισσα στις βλέψεις μου που δεν οριοθετούνται ουτε μπαίνουν σε καλουπια..
Τα ονειρα βλεπεις δεν καλοπιανονται.
Τριγυρίζουν ανεξελεγκτα και καταλαγιαζουν μονο όταν τα αδραξει το δίχτυ της ευτυχιας.
Συμβιβασμους δεν θελει το ονειρο.
Φτερα εχει και πεταει.
Το αγκαλιαζει ο ανεμος και το θρεφει η ελπιδα.
Γιαυτο σου λεω ασε με να ονειρευομαι.
Μονο αυτο μας σωζει....
Δεν το μαθες ακομα?
Η προοπτική θεωνει τον άνθρωπο.
Κι εγω ποτε δεν αισθανθηκα γηινη
Με το ονειρο ζω και μ αυτο θα πεθανω.
Γιατι θές να με αλλάξεις?

Ελένη Ταϊφυριανού.8/7/2018

                        Ασπρόμαυρο όνειρο....

Νιώθω πως είμαι ένα τραγούδι
που δεν ταίριαξε η μουσική στο στίχο του...
Ένα αγέλαστο πορτρέτο...
Ένα γράμμα χωρίς παραλήπτη...
Ένα ασπρόμαυρο όνειρο...
Συναίσθημα χωρίς χρώμα...
Αλήθεια; Έχουν χρώμα τα συναισθήματα;
Άραγε μπορείς να πεις,
Αισθάνομαι, κόκκινα, πράσινα, κίτρινα...
Χμ!... μάλλον...γιατί εγώ αισθάνομαι μαύρα...
Τι είναι ένα βιολί χωρίς δοξάρι;
Μισό όργανο, χωρίς φωνή, χωρίς λυγμό...
Μα αυτό που μετράει στο βιολί,
είναι ο λυγμός του,
όσο πιο βαθύς πιο λυπημένος,
τόσο πιο γλυκός ο ήχος του!
Λόγια και λέξεις άναρχες
στιβαγμένες στο μυαλό
προσπαθούν να βρουν διέξοδο στο φως,
μα που να πάνε;
Ίσως σ'ένα πορτρέτο,
να του ζωγραφίσουν ένα πλατύ χαμόγελο,
να πάψει να είναι θλιμμένο...
Ακόμη και να γράψουν άλλους στίχους
που να ταιριάξουν στη μελωδία...
Ποιός ξέρει...
ίσως καταφέρουν να βάλουν λίγο χρώμα
σ'αυτό το άμοιρο ασπρόμαυρο όνειρο...

ΤΖΟΥΛΙΑ ΠΑΠΑ 8-7-2018.

                             Ποτέ δε μπόρεσε

Ποτέ δε μπόρεσε να του κρατήσει κακία για οτιδήποτε κι αν έκανε εν αγνοία του ή επίτηδες....
Ποτέ δε μπόρεσε να ταξιδέψει μαζί του κι ας το ήθελε όσο τίποτε άλλο...
Τον φίλησε κάποτε...
Όμως δεν έγινε ποτέ ο πρίγκιπάς της. Έγινε ο πρίγκιπας μιας άλλης...

Κι έμεινε εκεί, να ρωτάει τις μαργαρίτες...
Όχι... όχι μ' αγαπά δε μ' αγαπά...
Όχι...
Ρωτούσε... Ήθελε να μάθει...
Αν...
Αν εκείνο το σ' αγαπώ που της είπε κάποιες φορές ήταν αληθινό....
Αν...
Αν έστω μια φορά βγήκε απ' την καρδιά του και όχι μόνο απ' τα χείλη του....
Αν...
Αν το ένιωσε έστω μια μόνο φορά...
Αν...
Αν την αγάπησε ποτέ...

Η θάλασσα της ξέρει...
Το φεγγάρι που κοιτούσαν μαζί
ξέρει κι αυτό...
Εκείνη ακόμα αναρωτιέται...
Αν ένιωσε κι εκείνος όπως κι αυτή...
Αν είδε ποτέ τη δύναμη και
το μέγεθος της αγάπης της...
Έστω μια φορά...
Για λίγο...
Μια στιγμή...

Χρύσα Νικολάκη 5.6.2018

Φιλί...
Προσπάθησα τόσες φορές να σε απαθανάτισω
μέσα σε φευγαλέες στιγμές.
Να σε κρατήσω σε μια γυάλινη προθήκη
να σε σφυρηλάτησω στων κυττάρων τη μνήμη.
......
Μάταια.
Δεν περιγράφεται το θεϊκό ψυχή μου.
Ακατάληπτο είναι.
Άχραντο.
Ακύβευτο... απο όλες τις εξουσίες.
Αθάνατο απ' του χρόνου τη θαμπάδα.
Σαν άσβεστο κερί που φεγγίζει θαμπά τη μνήμη και το ξημέρωμα χάνεται μαγικά.
Σαν λευκό περιστέρι που σου φεύγει
απ' τα χέρια...
Σαν προσευχή που δεν θες ποτέ
να τελειώσει.
......
Μάταια
Δεν περιγράφεται ο έρωτας ψυχή μου
Δυνάστης είναι...
Που δεν ξέρεις ποτέ.....πότε θα χτυπήσει .
Σαν κεραυνός...
Σαν βροχή ανελέητη που σε μουσκεύει αλλά εσύ ... βλέπεις καλοκαίρι.
Φιλί...
Η αρχή της ζωής.
Η κατάργηση της ματαιότητας.
Πρόγευση Παραδείσου...

Σοφία Τανακίδου 7/7/18

Μόνο οι δυνατοί.

Το δάκρυ σου δεν τό 'δα
να κυλά.
Μου μίλησες για αυτό.
Δεν ντράπηκες.
Δε σού 'μαθαν οι άντρες πως δεν κλαιν;
Θα στό 'μαθαν.
Μα εσύ δεν είσαι απ' 'αυτούς.
Τους τάχα δυνατούς.
Εσύ είσαι δυνατός!!!
Για αυτό και κλαίς.
Για αυτό και δεν το κρύβεις και το λες.
Γιατί μόνο οι δυνατοί τολμούν και κλαίνε φανερά, όταν η ψυχή πονά.
Γιατί μόνο οι δυνατοί έχουν καρδιά.

ΤΖΟΥΛΙΑ ΠΑΠΑ 5-7-2018.

Ανυπότακτη καρδιά

περιπλανιέται στα βάθη του ουρανού....
Φτερά φόρεσε να 'ρθει κοντά σου.
Σε έψαξε παντού
Δεν ήσουν πουθενά
Έλειπες πάλι...

Ξανά και ξανά
προσπάθησε.
Μα πάλι πουθενά...
Κουράστηκε η δόλια καρδιά,
τσακίστηκαν τα φτερά της.
Δύναμη δεν είχε πια...
Στάθηκε στο θρόνο του ουρανού,
λίγο να ξαποστάσει
και έκλαψε πικρά...

Το δάκρυ έγινε βροχή
Όχι δροσερή
Πύρινη φωτιά που έκαψε
τον ουράνιο θόλο.
Πύρινη φωτιά που έκαιγε
τα σωθικά της
απλώθηκε παντού.
Κι εσύ...
Κι εσύ ακόμα πουθενά...
Κι εσύ ακόμα λείπεις...

Σοφία Τανακίδου 1/7/18

                    Μιά θέση στο φεγγάρι.

Μιά θέση στο φεγγάρι κράτησε μου αυτή τη νύχτα.

Η γη δε με χωράει απόψε.

Έχεις ανέβει από καιρό το ξέρω, γιατί σε έψαξα εδώ κάτω άπειρες φορές

και δε σε βρήκα.

Ένα βράδυ αναρωτήθηκα

που νά'σαι

και μια αστραπή

μου έδειξε το δρόμο.

Φώτισε το φεγγάρι με τη λάμψη της και σε είδα.

Μια θέση στο φεγγάρι κράτησε μου απόψε

που αστράφτει πάλι.

Θα ανέβω στον κεραυνό και θά'ρθω.

Δεν είσαι εδώ

κι η γη δε με χωράει πιά.

ΠΟΙΗΣΗ ΣΩΤΗΡΟΥΛΑ ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΨΥΧΗ 4/07/2018

                           Αχ Μάνα!!! 

 

  Σαν άνεμος γυρνώ,
στα πέλαγα του κόσμου
με πιάνει το παράπονο μάνα
κουράγιο δωσμου
Ωχου μάνα, πως αντέχω
τόσα βάσανα που έχω
Ωχου μανα, πως σπαράζει
ή καρδιά μου από το μαράζι
Με έχεις φέρει να πονώ σ'ένα
κόσμο απονο
Ένα σκοπό ερωτικό το πόνο μου
σου λέω
Αχ και να ξαναζουσα ψυχή μου
Χάραμα στο αιγαίο
Ωχου μάνα πως αντέχω, τόσα
βάσανα που έχω
Ωχου μάνα πως σπαράζει η καρδιά μου
που αναστενάζει
με έφερες για να πονώ
μα δεν μου ταιριάζει
Ωχου μάνα πως αντέχω
τοσο πόνο που έχω
Ωχου μάνα πως η καρδιά μου
αίμα στάζει
Με έφερες για να πονώ σ'ένα
κόσμο απονο!!!!!
Αγγελική ψυχή.
----------------------------
Σπαραζω-θρηνώ-βυθίζομαι μανα.
Πώς να μαζέψω την καρδιά που χω μοιράσει.
Μίλα μου μάνα!
Μου μάθαινες πάντα όλα να τα δίνω μάνα..
Πού ν'απλωσω την ψυχή μου;
Δεν μου είπες μάνα, πως όταν αδειαζω
να'μαι δυνατός;
Όταν βουλιαζω να στέκομαι ορθός;
Σιωπώ μάνα!
Οι μνήμες περπατούν, ψάχνουν να βρουν λιμάνι.
Σ'ακολουθω μάνα.....εκεί που ποτέ δεν θα βρω ότι έχασα.
Στο φευγιό μου...
Χωρίς αγάπη....Πώς να'μαι ζωντανός ΜΑΝΑ!
Τρέμω ΜΑΝΑ!
Από τον πόνο της αγάπης θα σε συναντήσω ΜΑΝΑ!

Ελένη Ταϊφυριανού 1/7/2017

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ

~~~~~~~~~~~~~~

Ανάβω το τσιγάρο μου,
Τη στάχτη του τινάζω,
Δεν θέλω να σε δω ποτέ ξανά...

Κοιτάζω το ρολόι μου,
Ανάλαφρα στενάζω,
Και φεύγω οσο γίνεται μακριά...

Αν ήξερα πως θα 'φτανε,
Ποτέ μια τέτοια μέρα,
Να θέλω να τα κάνω ρημαδιό...

Ποτέ δεν θα το ήθελα,
Να μείνω εδω πέρα,
Να ζήσω και να δω το χαλασμό...

Τα χρόνια που περάσανε,
Τα σβήνω ενα - ενα,
Δεν θέλω να σε δω ποτέ ξανά...

Τα νιάτα που κυλήσανε,
Σαν κάρβουνα αναμένα,
Σβηστήκαν στη δική σου παγωνιά...

ΤΖΟΥΛΙΑ ΠΑΠΑ 3-6-2018

Η αγάπη έκλαψε απόψε..
Συνάντησε την αδιαφορία..
Στο δρόμο της βρήκε την αποστροφή..
Δεν μπόρεσε να καταλάβει το γιατί..
Προσπάθησε πολύ...
Απάντηση δε βρήκε..
Σκούπισε τα μάτια της και κρύφτηκε..

Πόνεσε η αγάπη απόψε..
Μάτωσε..
Ένιωσε να ξεψυχάει..
Δεν καταλάβαινε το γιατί..
Βασανίστηκε ώρες..
Μα τίποτα..
Έκλαψε ξανά η αγάπη..
Κι αυτή τη φορά
δε σκούπισε τα δάκρυά της...
Ήθελε να θυμάται...

ΚΩΣΤΑΝΤΗΣ ΚΡΗΤΗ

Δε με νοιάζει η εξυπνάδα σου,
πόσα κιλά μόρφωση κουβαλάς στις πλάτες σου
 κι οι ασήκωτες περγαμηνές σου...
Οι πιθανόν μαρμαρένιες, οι πιθανόν αγαλματένιες!
Κι αν έχεις τόμους αμέτρητους και δερματόδετους,
με αξία ανεκτίμητη στους κάθε είδους πλειστηριασμούς
 για να ακουμπήσεις κάτω από το ύψος των περιστάσεων
κι αφ' υψηλού  στέκεσαι εμπρός μου
δεν έχεις όμως την ξάστερη ματιά ενός παιδιού,
αθώου κι αγνού!
Ψυχρη και ξένη θα μένεις στα μάτια μου
όσες λέξεις φανταχτερές, γυαλιστερές σαν πέτρες-
ξεπλυμμένες με τα χρόνια από τα νερά-
κι αν αραδιάσεις,
με στόμφο κι ύφος περισπούδαστο!
Αδιάφορες περνούν από μπροστά μου
αν λίγο, έστω λίγο, αγάπη δεν έχουν μέσα τους
κρυμμένη!
Κι αν τον άνθρωπο (κυρίως εκείνον που διώκεται αδίκως) δεν στηρίζουν!
Στο ζύγισμα το τελικό δεν μένουν οι λέξεις.
Μένουν τα έργα της αγάπης....δεν ειχα κατι αλλο να κανω
απο την μερα που σε γνωρισα εμεινα εδω να σε αγαπαω εστω και μονος
οταν πονεσεις οταν δακρυσεις καλεσεμε και θα ρθω παλι να παρω τα δακρυα σου
τον πονο σου μην με ρωτησεις γιατι απλα για αυτο το σε αγαπαω που  ειπες

Σοφία Τανακίδου 3/7/18

Δεν υπάρχουν συμπτώσεις.

Όλα απ' την αρχή είναι προσχεδιασμένα.
Η μοίρα σου στέλνει τους ανθρώπους που θα καθορίσουν την πορεία σου.
Εσύ απλά αποφασίζεις
ποιους ανθρώπους θα κρατήσεις και ποιούς θα διώξεις.
Από την άλλη μεριά όμως το κάνουν και εκείνοι.
Κι ίσως αυτοί που επιλέγεις εσύ να κρατήσεις, εκείνοι να επιλέγουν να σε διώξουν.
Κι εσύ τους μισείς..
Κι όμως όσους εσύ έδιωξες, έχεις την απαίτηση να μη σε μισούν.
Κι αναλώνεσαι να μισείς όσους έφυγαν αντί να αγαπάς όσους μείναν να σ' αγαπούν.
Σκέψου το λίγο!!!!
Καλό βράδυ

ΠΟΙΗΣΗ ΣΟΦΙΑ ΤΑΝΑΚΙΔΟΥ ΣΩΤΗΡΟΥΛΑ ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΗ

Της ψυχής μου ναυάγιο.

Θέλω να κρυφτώ.
Να μη βλέπω ουρανό.
Να μη βλέπω θάλασσες.
Όλα τα κατάστρεψες.

Ούτε να κλάψω θέλω,
ούτε να θρηνώ,
το γέλιο σου να ακούω δε ζητώ.

Εσύ..
που πάντα τα δάκρυα μου σκούπιζες με έκανες να κλάψω.
Εσύ ...
που στο γαλάζιο σου πέταγα και κολυμπούσα
με σκόρπισες και μ'έπνιξες.
Εσύ...
που με το γέλιο σου εγώ ζούσα και ανάσαινα σκότωσες το δικό μου.
Που να κρυφτώ!
Που να θαφτώ!
Που ότι γαλάζιο ακουμπώ σήμερα με ματώνει.
Κι έγινε ο ουρανός φωτιά
και λάβα η θάλασσα αργά αργά
με σιγολιώνει.
Κι ακούω το γέλιο σου που πια δεν με γιατρεύει μα με σκοτώνει.

Σοφία Τανακίδου

Θέλω μια βουτιά να κάνω
στης καρδιάς μου την θάλασσα.
Ν' αναπνεύσω τη ψυχή σου
τον έρωτα σου.
Ν' αγγίξω με την ανάσα μου
την φωνή σου που δεν έπαψε
να ηχεί στης μοναξιάς τη νύχτα.
Να δω το χαμόγελο σου
να γεννιέται μέσα από την θάλασσα .
Ένα ταξίδι να γίνεται
στο δικό μου ναυάγιο
με φάρο και λιμάνι
τα δάκρυα σου .
Μη φύγεις!!!
Άκουσε μόνο την ανάσα της φωνής
μέσα από την σπασμένη πόρτα της ψυχής μου .

Σωτηρούλα Τζιαμπουρή
19/6/18

Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΡΔΙΑ

                                                       Η ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΡΔΙΑ

ΠΑΡΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Ρ@@@@@α
αυτή η κοπέλα πάλι πήγε στο μπάνιο
πάλι κλείδωσε την πόρτα
πάλι έσκυψε με τα δυό της πόδια λυγισμένα
και το κεφάλι της να κοιτάει το πάτωμα.

αυτή η κοπέλα πάλι έκλαψε και ούρλιαξε για τον πόνο της
πάλι σηκώθηκε και προσπάθησε να διώξει τα δάκρυα της
για να μπορέσει να δεί λίγο πιο καθαρά.

αυτή η κοπέλα πάλι κοίταξε στον καθρέφτη
πάλι έκλαψε μπροστά του
πάλι παρατηρούσε τις εκφράσεις τις
πάλι χαλούσε το προσωπό της
πάλι έφτιαχνε στιγμιαίες ρυτίδες απο το έντονο τράβηγμα
και το τσούξιμο των ματιών της.

Αυτή η κοπέλα πάλι σταμάτησε να κλαίει πάλι έβγαλε τα ρούχα της
πάλι μπήκε στο μπάνιο
πάλι έριξε νερό στο σώμα της
πάλι χτυπούσε δυνατά το κορμί της
για να νιώσει τον πόνο της και σωματικά.

Αυτή η κοπέλα πάλι γονάτισε στο μπάνιο της
πάλι πήρε αγκαλιά το σώμα της και κοίταζε
κάπου συγκεκριμένα με το μυαλό χαμένο στο άπειρο.
Αυτή η κοπέλα πάλι έμεινε εκεί για ένα μισάωρο
πάλι κοίταξε το ρολόι της
πάλι έψαχνε μια τελευταία ελπίδα.

Αυτή η κοπέλα πάλι άκουσε φωνές έξω απο την πόρτα
πάλι τσακώνονταν οι γονείς της
πάλι έπαιζαν κυνηγητό με ‘’τα μαχαίρια’’
όπως της έλεγαν μικρή
‘‘είναι ο μπαμπάς μικρό μου που πίνει
λίγο παραπάνω’’ καθώς τις σκούπιζε τις πληγές
η μάνα της.

Αυτή η κοπέλα πάλι γέμισε νερό το μπάνιο
πάλι έβγαλε απο το ντουλάπι εκείνο το ξυράφι
πάλι το έφερε στο χέρι της.

Αυτή η κοπέλα πάλι γρατζούνησε το σώμα της
πάλι πόνεσε το κορμί της
πάλι ήθελε να φύγει για να μην ρωτήσουν
οι καθηγητές της τι είναι αυτές οι μώλωπες στο σώμα της.

Αυτή η κοπέλα πάλι δεν ζει
και πάλι η μάνα της την φωνάζει να ανοίξει την πόρτα
για να πάρει γρήγορα βαμβάκινα βάλει στο χτυπημένο της χέρι.
Αυτή η κοπέλα δεν ανοίγει και πάλι ανησυχεί η μάνα της
και πάλι χτυπάει έντονα την πόρτα.

Αυτή η κοπέλα πάλι δεν απάντησε
και η μάνα πάλι ούρλιαξε να ανοίξει την πόρτα.
Αυτή η κοπέλα πάλι δεν ανέπνεε πάλι σταμάτησε να πονάει
πάλι έφευγε.

Αυτή η κοπέλα πάλι ηρέμησε πάλι θάφτηκε πάλι χαμογέλασε
και αυτή η μάνα πάλι ούρλιαζε πάλι σκότωσε τον πατέρα της.

Αυτή η κοπέλα ήταν η Ρ@@@α που ούρλιαζε κάθε βράδυ
να σταματήσει να πονάει και έκρυβε το ουίσκι απο το σπίτι
για να μην της κάνει πάλι κακό.