ΚΩΣΤΑΝΤΗΣ ΚΡΗΤΗ

Δε με νοιάζει η εξυπνάδα σου,
πόσα κιλά μόρφωση κουβαλάς στις πλάτες σου
 κι οι ασήκωτες περγαμηνές σου...
Οι πιθανόν μαρμαρένιες, οι πιθανόν αγαλματένιες!
Κι αν έχεις τόμους αμέτρητους και δερματόδετους,
με αξία ανεκτίμητη στους κάθε είδους πλειστηριασμούς
 για να ακουμπήσεις κάτω από το ύψος των περιστάσεων
κι αφ' υψηλού  στέκεσαι εμπρός μου
δεν έχεις όμως την ξάστερη ματιά ενός παιδιού,
αθώου κι αγνού!
Ψυχρη και ξένη θα μένεις στα μάτια μου
όσες λέξεις φανταχτερές, γυαλιστερές σαν πέτρες-
ξεπλυμμένες με τα χρόνια από τα νερά-
κι αν αραδιάσεις,
με στόμφο κι ύφος περισπούδαστο!
Αδιάφορες περνούν από μπροστά μου
αν λίγο, έστω λίγο, αγάπη δεν έχουν μέσα τους
κρυμμένη!
Κι αν τον άνθρωπο (κυρίως εκείνον που διώκεται αδίκως) δεν στηρίζουν!
Στο ζύγισμα το τελικό δεν μένουν οι λέξεις.
Μένουν τα έργα της αγάπης....δεν ειχα κατι αλλο να κανω
απο την μερα που σε γνωρισα εμεινα εδω να σε αγαπαω εστω και μονος
οταν πονεσεις οταν δακρυσεις καλεσεμε και θα ρθω παλι να παρω τα δακρυα σου
τον πονο σου μην με ρωτησεις γιατι απλα για αυτο το σε αγαπαω που  ειπες