Δευτέρα 30 Ιουλίου 2018
Παρασκευή 27 Ιουλίου 2018
Μου λείπεις μ@ρθ@ Μάρθα Κανάρη 21/07/2018
Μου λείπεις...
Αγγίζω τον ορίζοντα με τη μια μου φτερούγα
κι' αισθάνομαι κύκνος,
που γεύεται την αλμύρα της θάλασσας σου...
Με ένα σπασμένο φτερό ξαλμυρίζω το πέλαγο και γλυκαίνω το κύμα του...
να χεις να πίνεις σαν διψάςτην απουσία μου...
Μου λείπεις...
Σκαλίζω τα γράμματα μεσ το αλφάβητο
και φτιάχνω τ ανείπωτα με το αίμα μου,
προσδοκώντας να πλάσω την όψη σου....
Μου λείπεις....
κι η λύπη μου πάλλεται σαν ρυθμός ματωμένου ποιήματος
που οι ραψωδοί ύμνησαν μόνο για χάρη σου ,
έτσι για να χει ο έρωτας παρηγοριά
και λόγο η ύπαρξη μου...
μ@ρθ@
( Μάρθα Κανάρη )
Ελένη Ταϊφυριανού 26/7/2018
Πως να μιλήσω;
Και τι να πω;
Οι λέξεις δεν μου βγαίνουν...
Κουράστηκα κι απόκαμα
να γείρω θέλω μόνο,
στη ρίζα μιας γριάς ελιάς
εκεί να ξαποστάσω...
Να κοιμηθώ να ονειρευτώ
ψέματα τα όσα είδα...
Κι όταν ξυπνήσω την αυγή
να τα 'χω όλα ξεχάσει...
Τρείς μέρες τώρα περπατώ,
γριά ελιά...δεν βρίσκω...
26/7/2018
Ελένη Ταϊφυριανού.
Σοφία Τανακίδου 26/7/18
Σωπαίνω!
Πάλι
Γιατί πνίγηκε η φωνή μου.
Πριν καεί κι ο τελευταίος αδερφός μου.
Σωπαίνω πάλι.
Γιατί δε τόλμησα να μιλήσω όταν έπρεπε.
Και θέλω να φωνάξω.
Σε όλους.
Σωπάστε!
Σωπάστε!
Σωπάστε σήμερα!
Για τελευταία φορά.
Και αύριο..ουρλιάξτε
Ουρλιάξτε να σωπάσουν,
όσοι μας σώπασαν.
Σοφία Τανακίδου
26/7/18
Κυριακή 22 Ιουλίου 2018
OI AETOI ΣΟΦΙΑ ΤΑΝΑΚΙΔΟΥ ΚΩΣΤΑΝΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΣ
Οι αετοί
Ποιος θα μερώσει αετό και ποιος θα τον μαντρώσει,
που ο αέρας του βουνού τον έχει μεγαλώσει.
Ποτέ στα νύχια του δε θα δεις χώμα να τα λερώνει,γιατί πατά σε ακροπετριά και μαργωμένο χιόνι.
Επάνω στα αστραπόβροντα το φωλεμα του σιαζει και με τον μαύρο χαλασμό πιάνει και το ταιριάζει.
Ποιος θα μερώσει αετό δικό του να τον κάνει να του χαρίσει τα φτερά κακό να μην τον πιάνει;
Πώς να κερδίσεις αετό και πως να τον μαντρωσεις που'ναι τσ'αντάρας γέννημα και πως να τον μερωσεις εκια που λες τον έπιασα απλώνει τα φτερά του και μένει μες τα χέρια σου μονάχα η καρδιά του.
Ο αετός πάντα ψηλά τη σιαζει τη φωλιά του να προστατέψει απ'τους εχθρούς τα αετοπουλα του.
Με τους ανέμους περπατά με τσ'αστραπές πετάει.
Άητέ που ελεύθερα πετάς και στις κορφές καθιζεις σ'ανταρες και σε θύελλες δείχνεις το τι αξίζεις
Και ανέ μου κόψεις τα φτερά μου τακαμα χαλάλι και δεν με νοιάζει αν περπατώ ως τη ζωή την άλλη
Όταν το στόμα δε μπορεί στη γη να δώσει δεν σκιάζεται ο αετός να σβήσει και να λιώσει.
Δεν έψαξα μου έλαχε,της μοίρας μου γραμμένο όπως είναι ο θάνατος που κάποτε προσμένω
Κωνσταντής μεγαλόνησος
Ψηλά στα απάτητα βουνά αετοί πολλοί πετάνε
Μα είναι κάποιοι αετοί στη γη όπου γυρνάνε.
Στο χώμα απάνω ακροβατούν,
περήφανα πάντα κοιτούν.
Τίποτα δε τους σκιάζει.
Μπορούν να ανέβουν στα ψηλά μα περπατούν στα χαμηλά, κάτω στη γη κτίζουν φωλιά.
Έχουν κι αυτοί αετού φτερά τι κι αν δεν πέταξαν ψηλά στου ουρανού το θόλο.
Μένουν στη γη με ένα σκοπό γιατί γεννήθηκαν για αυτό.
Να έχουν τις φτερούγες τους πάντοτε ανοιχτές,για να σκεπάσουν αετούς που πέσαν από ουρανούς και είναι πληγωμένοι.
Δίπλα τους παραστεκονται στιγμή δεν τους αφήνουν ,τα αδέρφια τους του ουρανού μέχρι να καταφέρουν, πάλι ψηλά να ξαναδούν στα όρη να πετάνε.
Η μοίρα αν τους έριξε για θάνατο στη γη
Αλλάζουν τα γραμμένα της γης οι αετοί!
Σοφία Τανακίδου
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2018
ΤΖΟΥΛΙΑ ΠΑΠΑ 18/07/2018
Λίγο χρόνο χρειάζομαι.
Εδώ στην ερημιά, στην ησυχία,
ήρθα να βρω τον εαυτό μου ξανά.
Τον εαυτό που έχασα προσπαθώντας να ευχαριστήσω όσους ήταν γύρω μου.
Μπορεί να κλάψω, να λυγισω, να φωνάξω "γιατί" αλλά δε θα δώσω
την ικανοποίηση σε κανέναν
να με δει έτσι.
Βλέπω το είδωλό μου.
Δεν το γνωρίζω πια.
Δεν είμαι εγώ.
Εγώ ξέρω να χαμογελαώ ακόμα
κι όταν είμαι κομμάτια.
Εγώ ξέρω να στέκομαι
στα πόδια μου χωρίς δεκανίκια.
Κι αν κάποιες φορές πέφτω, βρίσκω τη δύναμη να σηκωθώ ξανά.
Έτσι είμαι εγώ.
Λίγο χρόνο χρειάζομαι.
Μακριά από όλους κι από όλα
και όλα θα γίνουν όπως πριν.
Λίγο χρόνο χρειάζομαι.
Τίποτε άλλο.
Εξάλλου, ποτέ δε ζήτησα πολλά.
Ελένη Ταϊφυριανού 17/7/2018
Μη μιλάς....
Σσσ...μη μιλάς...
Άκου τους ήχους της σιωπής,
κλείσε τα μάτια
κι ελευθέρωσε τις αισθήσεις...
Νιώσε τη νυχτερινή αύρα
να θωπεύει το δέρμα σου,
αφέσου στο χάδι της...
Κοίτα σχηματίστηκε η νέα σελήνη
μια ασημένια φέτα
στο μαύρο μπλέ του ουρανού...
Σσσ....μη μιλάς...
Άκου το θρόισμα των φύλλων
στα ψηλά κλαδιά των δέντρων,
φαντάσου πόσα έχουν να πουν Στ'αηδόνια
που σε λίγο θα ξεκινήσουν το τραγούδι τους...
Σώπασε...ακούω νερά
να κελαρύζουν στις κοίτες τους...
Ακούω κωπηλάτες
να λάμνουν στα κουπιά τους...
Ακούω τη θάλασσα να παφλάζει
καθώς φιλιέται με την άμμο...
Ακούω το χώμα να σαλεύει,
καινούργιοι βλαστοί
να ορθώνουν το μίσχο τους...
Ακούω το καλοκαίρι
να βαδίζει τριγύρω,
Και οι καινούργιες αγάπες ν' ανθίζουν...
Ακούω τις σκαλισμένες καρδιές
στους κορμούς των δέντρων,
να στενάζουν από έρωτα...
Σώπασε..... ξημερώνει σε λίγο,
Ακούω την ανατολή που ξυπνάει...
Ακούω το ποδοβολητό της μέρα
Που πλησιάζει λαχανιασμένη...
Σσσ..... ακούω κι εσένα
που μου μιλάς με χίλιες σιωπές....
17/7/2018
Ελένη Ταϊφυριανού.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)