OI AETOI ΣΟΦΙΑ ΤΑΝΑΚΙΔΟΥ ΚΩΣΤΑΝΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΣ

                           Οι αετοί

Ποιος θα μερώσει αετό και ποιος θα τον μαντρώσει,
που ο αέρας του βουνού τον έχει μεγαλώσει.
Ποτέ στα νύχια του δε θα δεις χώμα να τα λερώνει,γιατί πατά σε ακροπετριά και μαργωμένο χιόνι.

Επάνω στα αστραπόβροντα το φωλεμα του σιαζει και με τον μαύρο χαλασμό πιάνει και το ταιριάζει.

Ποιος θα μερώσει αετό δικό του να τον κάνει να του χαρίσει τα φτερά κακό να μην τον πιάνει;
Πώς να κερδίσεις αετό και πως να τον μαντρωσεις που'ναι τσ'αντάρας γέννημα και πως να τον μερωσεις εκια που λες τον έπιασα απλώνει τα φτερά του και μένει μες τα χέρια σου μονάχα η καρδιά του.

Ο αετός πάντα ψηλά τη σιαζει τη φωλιά του να προστατέψει απ'τους εχθρούς τα αετοπουλα του.
Με τους ανέμους περπατά με τσ'αστραπές πετάει.
Άητέ που ελεύθερα πετάς και στις κορφές καθιζεις σ'ανταρες και σε θύελλες δείχνεις το τι αξίζεις
Και ανέ μου κόψεις τα φτερά μου τακαμα χαλάλι και δεν με νοιάζει  αν περπατώ ως τη ζωή την άλλη
Όταν το στόμα δε μπορεί στη γη να δώσει δεν σκιάζεται ο αετός να σβήσει και να λιώσει.
Δεν έψαξα μου έλαχε,της μοίρας μου γραμμένο όπως είναι ο θάνατος που κάποτε προσμένω

Κωνσταντής μεγαλόνησος

Ψηλά στα απάτητα βουνά αετοί πολλοί πετάνε

Μα είναι κάποιοι αετοί στη γη όπου γυρνάνε.

Στο χώμα απάνω ακροβατούν,

περήφανα πάντα κοιτούν.
Τίποτα δε τους σκιάζει.

Μπορούν να ανέβουν στα ψηλά μα περπατούν στα χαμηλά, κάτω στη γη κτίζουν φωλιά.
Έχουν κι αυτοί αετού φτερά τι κι αν δεν πέταξαν ψηλά στου ουρανού το θόλο.
Μένουν στη γη με ένα σκοπό γιατί γεννήθηκαν για αυτό.
Να έχουν τις φτερούγες τους πάντοτε ανοιχτές,για να σκεπάσουν αετούς που πέσαν από ουρανούς και είναι πληγωμένοι.
Δίπλα τους παραστεκονται στιγμή δεν τους αφήνουν ,τα αδέρφια τους του ουρανού μέχρι να καταφέρουν, πάλι ψηλά  να ξαναδούν στα όρη να πετάνε.
Η μοίρα αν τους έριξε για θάνατο στη γη
Αλλάζουν τα γραμμένα της γης οι αετοί!

Σοφία Τανακίδου