ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

  

Σοπενχάουερ – Ο εγωισμός, από τη φύση του, δεν έχει όρια

O εγωισμός εμπνέει τέτοια φρίκη, ώστε επινοήσαμε την ευγένεια των τρόπων για να τον κρύψουμε σαν ένα ντροπιασμένο μέρος- αλλά διαφαίνεται μέσα από όλους τους πέπλους, και προδίνεται σε κάθε συνάντηση όπου προσπαθούμε ενστικτωδώς να χρησιμοποιήσουμε κάθε καινούργια γνωριμία, για να υπηρετήσει κάποιο από τα αναρίθμητα σχέδιά μας.

Η πρώτη μας σκέψη είναι πάντα να μάθουμε αν μπορεί να μας χρησιμεύσει ένας ορισμένος άνθρωπος για κάτι. Όταν δεν μπορεί να μας χρησιμεύσει, δεν έχει καμιάν αξία… Αυτό το συναίσθημα το υποπτευόμαστε τόσο καλά στους άλλους, ώστε, αν μας συμβεί να ζητήσουμε μια συμβουλή ή μια πληροφορία, χάνουμε κάθε εμπιστοσύνη σ? αυτά πού μας λένε, φτάνει να υποθέσουμε πώς έχουν κάποιο οποιοδήποτε συμφέρον- γιατί αμέσως σκεφτόμαστε πως ο σύμβουλός μας θέλει να μας χρησιμοποιήσει σαν όργανό- και την γνώμη του δεν την αποδίνουμε τόσο στη φρόνηση της λογικής του, όσο στις κρυφές του προθέσεις, όσο μεγάλη κι? αν είναι η πρώτη, κι? όσο αδύνατες κι? απόμακρες κι? αν είναι οι δεύτερες.

Ο εγωισμός, από τη φύση του, δεν έχει όρια : ο άνθρωπος έχει μια μόνο απεριόριστη επιθυμία, να συντηρήσει την ύπαρξή του, να απελευθερωθεί από κάθε οδύνη, ακόμα κι? από κάθε στέρηση- εκείνο πού θέλει, είναι όσο το δυνατό μεγαλύτερο ποσό ευεξίας, η κατοχή όλων των απολαύσεων που είναι ικανός να φανταστεί, και επινοεί διαρκώς τρόπους για να τις ποικίλει και να τις αναπτύξει. Κάθε εμπόδιο που ορθώνεται ανάμεσα στον εγωισμό του και στους πόθους του διεγείρει την δυσθυμία του, την οργή του, το μίσος του : είναι ένας εχθρός που πρέπει να συντρίψει. Θα ήθελε να απολαμβάνει τα πάντα όσο το δυνατό περισσότερο να κατέχει τα πάντα· μιας και δεν μπορεί, θα ήθελε τουλάχιστον να κυριαρχεί στα πάντα το έμβλημά του είναι : «Όλα για μένα, τίποτα για τους άλλους».

Ο εγωισμός είναι κολοσσιαίος, και τίποτα δεν μπορεί να τον συγκροτήσει. Γιατί αν μπορούσε ο καθένας να διαλέξει ανάμεσα στην εκμηδένιση του σύμπαντος και του δικού του χαμού, δεν είναι ανάγκη να πω ποια θα ήταν η απάντησή του. Ο καθένας θεωρεί τον εαυτό του για κέντρο του κόσμου, και αναφέρει τα πάντα στον εαυτό του. Ως τις μεγάλες αναστατώσεις των εταιρειών, δεν υπάρχει τίποτα που να μην το βλέπει ο άνθρωπος πρώτα από την άποψη του συμφέροντος του, όσο μικρό κι? όσο απώτερο κι? αν είναι αυτό το συμφέρον. Μα υπάρχει τάχα πιο εντυπωσιακή αντίθεση; Από τη μια μεριά, αυτό το ανώτερο, το αποκλειστικό ενδιαφέρον πού έχει ο καθένας για τον εαυτό του, κι? από την άλλη, εκείνο το αδιάφορο βλέμμα πού ρίχνει σε όλους τους ανθρώπους. Και μάλιστα είναι κωμικό πράγμα αυτή ή πεποίθηση τόσων ανθρώπων πού ενεργούν σαν να είχαν μόνο αυτοί πραγματική υπόσταση, και σαν οι όμοιοι τους να μην ήταν άλλο από μάταιες σκιές, καθαρά φαντάσματα.

Για να περιγράψω με μια γραμμή το πόσο τεράστιος είναι ο εγωισμός με μιαν εντυπωσιακή υπερβολή, σταμάτησα στο έξης : «Πολλοί άνθρωποι θα ήταν ικανοί να σκοτώσουν έναν άνθρωπο για να πάρουν το λίπος τού νεκρού και να γρασάρουν τις μπότες τους». Μόνο έναν ενδοιασμό έχω : είναι πραγματικά υπερβολή αυτό ;

Το κράτος, αυτό το αριστούργημα του νοήμονος και λογικευμένου εγωισμού, αυτό τ άθροισμά όλων των ατομικών εγωισμών, έβαλε τα δικαιώματα του καθενός στα χέρια μιας άπειρα ανώτερης εξουσίας από την εξουσία του ατόμου, και που το αναγκάζει να σέβεται τα δικαιώματα των άλλων. Έτσι ρίχνονται στη σκιά o άμετρος εγωισμός όλων σχεδόν των ανθρώπων, η κακία των πολλών, η αγριότητα μερικών : τους κρατάει αλυσοδεμένους o καταναγκασμός, και αυτό δημιουργεί μιαν απατηλή φαινομενικότητα. Μόλις όμως καταργηθεί ή παραλύσει η προστατευτική εξουσία του Κράτους, όπως συμβαίνει καμιά φορά, βλέπουμε να βγαίνουν στο άπλετο φως οι ακόρεστες ορέξεις, η βρωμερή φιλαργυρία, ή κρυφή ψευτιά, η κακία, ή δολιότητα των ανθρώπων, και τότε, πισωπατούμε, ρίχνουμε φωνές, σαν να βρισκόμαστε μπροστά σε ένα άγνωστο ακόμα τέρας· και όμως, αν δεν υπήρχε ο καταναγκασμός των νόμων, αν δεν υπήρχε η ανάγκη που έχουμε να μας τιμούν και να μας σέβονται, μια μέρα θα θριάμβευαν όλα αυτά τα πάθη.

Πρέπει να διαβάσουμε τις ονομαστές δίκες, την ιστορία της εποχής της αναρχίας, για να δούμε τί υπάρχει στο βάθος του ανθρώπου, και τι αξίζει η ηθικότητα του ! Αυτές οι χιλιάδες τα όντα που βρίσκονται μπρος στα μάτια μας, που εξαναγκάζουν το ένα το άλλο να σέβονται την ειρήνη, κατά βάθος είναι τίγρεις και λύκοι, πού μόνο ένα ισχυρό φίμωτρο τούς εμποδίζει να δαγκώσουν. Αν υποθέσουμε πως καταργείται αυτί η δημόσια δύναμη, και πως τους έβγαζαν αυτό το φίμωτρο, θα πισωπατούσατε από τον τρόμο σας μπροστά στο θέαμα που θα παρουσιαζόταν στα μάτια σας και που εύκολα το φαντάζεται ο καθένας· δεν είναι σαν να ομολογείτε πόσο λίγο βασίζεται στη θρησκεία, στη συνείδηση, στην φυσική ηθική, οποιοδήποτε κι? αν είναι το θεμέλιό τους ; Και όμως τότε, απέναντι στα εγωιστικά, τα αντιβηχικά συναισθήματα που αφήνονται ελεύθερα, θα βλέπαμε να αποκαλύπτεται και το αληθινό ηθικό ένστικτο του ανθρώπου, να αναπτύσσει τη δύναμή του, και να δείχνει τι μπορεί να κάνει και θα βλέπαμε πως στους ηθικούς χαρακτήρες υπάρχει τόση ποικιλία όσες ποικιλίες διάνοιας υπάρχουν, κι? αυτό δεν είναι λίγο.

Έχει η συνείδηση φυσική την προέλευσή της; Μπορούμε να αμφιβάλουμε γι? αυτό. Τουλάχιστον υπάρχει και μια νόθος συνείδηση, μια conscientia spuria, που συχνά την συγχέουμε με την αληθινή. H αγωνία και η μετάνοια πού προκαλούν οι πράξεις μας, συχνά δεν είναι τίποτε? άλλο παρά ο φόβος των συνεπειών. Η παραβίαση ορισμένων εξωτερικών κανόνων, αυθαίρετων και ακόμα και γελοίων, διεγείρει ενδοιασμούς εντελώς ανάλογους με τις τύψεις της συνείδησης. Έτσι, «ορισμένοι Εβραίοι θα βασανίζονται από την ιδέα πως κάπνισαν στο σπίτι τους το Σάββατο μια πίπα, παραβιάζοντας την εντολή του Μωυσή : «δεν θ? ανάψεις καμιά φωτιά στο σπίτι σου την ημέρα του Σαββάτου».

Ένας ευγενής, ένας αξιωματικός, δεν παρηγοριέται πού παραβίασε σε κάποια περίπτωση τούς κανόνες εκείνου του κώδικα των τρελών, πού λέγεται σημείο τιμής, σε τέτοιο σημείο που πολλοί, μη μπορώντας να κρατήσουν το λόγο τους ή να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις του κώδικα της τιμής, τίναξαν τα μυαλά τους στον αέρα. (Ξέρω πολλά τέτοια παραδείγματα). Και όμως, ο ίδιος άνθρωπος θα παραβίαζε με ελαφριά την καρδιά κάθε μέρα το λόγο του, φτάνει να μην είχε προσθέσει εκείνη την ανούσια λέξη, εκείνο το Schiboleth: στο λόγο της τιμής μου.

Γενικά κάθε συνέπεια, κάθε απρονοησία, κάθε πράξη αντίθετη στα σχέδιά μας ή στις οποιοσδήποτε φύσης συμβατικότητές μας, και ακόμα και κάθε αδιακρισία, κάθε αδεξιότητα, κάθε ανοησία, αφήνουν πίσω τους ένα σκουλίκι που μας κατατρώει αθόρυβα, ένα αγκάθι βυθισμένο στην καρδιά. Πολλοί άνθρωποι θα παραξενεύονταν, αν έβλεπαν από ποια στοιχεία αποτελείται αυτή η συνείδηση που τόσο μεγαλειώδη ιδέα έχουν γι? αυτήν: περίπου 1)5 από φόβο για τους ανθρώπους, 1)5 φόβο θρησκευτικό, 1)5 προλήψεις, 1)5 ματαιοδοξία, 1)5 συνήθεια· δηλαδή, σαν να λέγαμε σαν εκείνον τον άλλο : Δεν είμαι τόσο πλούσιος ώστε ν? αγοράσω συνείδηση.

Μ? όλο πού οι αρχές και η αφηρημένη λογική δεν είναι καθόλου η πρωταρχική πηγή η το πρώτο θεμέλιο της ηθικής, ωστόσο είναι απαραίτητες για την ηθική ζωή είναι σαν ένα δοχείο πού τροφοδοτείται από την πηγή κάθε ηθικότητας, αλλά που δεν τρέχει κάθε στιγμή, που διατηρείται και μπορεί να χυθεί όπου πρέπει την κατάλληλη στιγμή…

Οι πράξεις και η συμπεριφορά ενός ατόμου και ενός λαού μπορούν να τροποποιηθούν πολύ από τα δόγματα, το παράδειγμα και τη συνήθεια. Αλλά οι πράξεις καθ? αυτές δεν είναι άλλο από κενές εικόνες, και μόνο η πνευματική διάθεση παρακινεί, στις πράξεις και τους δίνει ηθική σημασία. Αυτή η σημασία, μπορεί να μείνει απολύτως η ίδια, όσο κι? αν έχει εντελώς διαφορετικές εξωτερικές εκδηλώσεις. Με διαφορετικό βαθμό κακίας, ο ένας μπορεί να πεθάνει πάνω στον τροχό, κι? ο άλλος να. σβήσει με τον πιο γαλήνιο τρόπο ανάμεσα στους δικούς του.

Μπορεί να είναι ο ίδιος βαθμός κακίας εκείνος πού σ? έναν λαό εκφράζεται με χυδαίες πράξεις, δολοφονίες, κανιβαλισμούς, ενώ στον άλλο, σιγανά και σε μικρογραφία, με αυλικές μηχανορραφίες, με κάθε λογής καταπιέσεις και λεπτόνοες πονηριές· το βάθος των πραγμάτων παραμένει το ίδιο. Θα μπορούσαμε να φανταστούμε ένα τέλειο Κράτος, ή και ένα δόγμα που να ενέπνεε απόλυτη πίστη για τις μεταθανάτιες ανταμοιβές ή τιμωρίες, και πού θα κατόρθωνε να εμποδίσει κάθε έγκλημα: από πολιτική άποψη θα ήταν πολύ, ηθικά όμως δεν θα κερδίζαμε τίποτα, γιατί μόνο οι πράξεις θα αλυσοδένονταν και όχι η βούληση. Μπορεί οι πράξεις να ήταν σωστές, αλλά η βούληση θα ήταν διεστραμμένη.

Σοπενχάουερ – Σκέψεις και αποσπάσματα

Το πλοίο που βυθιζόταν και η βάρκα που χωρούσε μόνο ένα άτομο
 

Μια δασκάλα που δίδασκε στην τάξη της, αποφάσισε να πει στα παιδιά μια καταπληκτική ιστορία.

Η ιστορία της μιλούσε για ένα κρουαζιερόπλοιο που βυθίζονταν και για ένα ζευγάρι που προσπαθούσε να σωθεί μπαίνοντας σε μια σωστική λέμβο. Δυστυχώς όμως ανακάλυψαν ότι στη βάρκα υπήρχε χώρος μόνο για ένα άτομο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ήθελε να διδάξει στα παιδιά της η δασκάλα με αυτή την ιστορία..«Ένα κρουαζιερόπλοιο άρχισε να βουλιάζει στη θάλασσα και έπρεπε άμεσα να εκκενωθεί από τους επιβάτες. Ένα ζευγάρι έτρεξε γρήγορα προς τις σωσίβιες λέμβους. Όταν έφτασαν όμως, είδαν έντρομοι ότι υπήρχε χώρος για να σωθεί μόνο ένα άτομο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο άντρας έσπρωξε τη σύζυγό του και πριν προλάβει εκείνη να αντιδράσει, πήδηξε αυτός μέσα στη βάρκα.

Τότε η γυναίκα του, η οποία στέκονταν στο πλοίο που βυθίζονταν, φώναξε στον σύζυγό της μια φράση».

Η δασκάλα σταμάτησε την αφήγηση της, γύρισε προς τη τάξη και ρώτησε τα παιδιά:

«Τι νομίζετε ότι του φώναξε;»

Οι περισσότεροι από τους μαθητές με ενθουσιασμό απάντησαν ότι η σύζυγος φώναξε: «Σε μισώ!», «Δεν το περίμενα ποτέ αυτό από εσένα» και «Νόμιζα ότι με αγαπούσες».

Η δασκάλα παρατήρησε ένα αγόρι που ήταν συνέχεια σιωπηλό. Τον ρώτησε τι πίστευε ότι φώναξε η σύζυγος και αυτός της απάντησε:

«Κυρία, νομίζω ότι του φώναξε: «Να προσέχεις το παιδί μας»».

Έκπληκτη η δασκάλα τον ρώτησε: «Έχεις ακούσει ξανά αυτή την ιστορία;»

Το αγόρι κούνησε το κεφάλι του αρνητικά: «Όχι, αλλά αυτό ήταν που είπε και η δική μου μαμά στον μπαμπά μου, λίγο πριν πεθάνει από την αρρώστια της».

Η δασκάλα γύρισε προς τα παιδιά και τους είπε με χαμηλή φωνή:

«Η απάντηση είναι σωστή».

ploio_2

Το πλοίο τελικά βυθίστηκε και όλοι όσοι δεν κατάφεραν να ξεφύγουν σκοτώθηκαν. Ο άντρας πήγε στο σπίτι και μεγάλωσε την κόρη τους μόνος του. Πολλά χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο του πατέρα της, η κόρη τους βρήκε τυχαία το ημερολόγιο του και διάβασε ολόκληρη την ιστορία. Ανακάλυψε ότι η μητέρα της, λίγο πριν επιβιβαστεί στο πλοίο, είχε διαγνωσθεί με μια ανίατη ασθένεια. Την κρίσιμη στιγμή, ο πατέρας έκανε αυτό που πίστευε ότι ήταν σωστό. Όχι για αυτόν, αλλά για την κόρη τους.

«Ήθελα τόσο να μείνω μαζί σου στο πλοίο αγαπημένη μου. Ήθελα να πεθάνουμε μαζί. Αλλά για χάρη της κόρης μας, επέλεξα να σε αφήσω μόνη», έγραφε στο ημερολόγιό του».

Τα παιδιά έμειναν για αρκετά λεπτά σιωπηλά μόλις η δασκάλα τελείωσε την ιστορία της.

Η δασκάλα τότε προσπάθησε να δώσει στα παιδιά να καταλάβουν το νόημα αυτής της ιστορίας:

«Το καλό και το κακό είναι περίπλοκα και πολλές φορές πολύ δύσκολο να τα κατανοήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν πρέπει να επικεντρώνεται κάποιος μόνο στην επιφάνεια και να κρίνει τον άλλον χωρίς να προσπαθήσει πρώτα να κατανοήσει τις πράξεις του.

Άν έχετε βγει να φάτε με κάποιον φίλο και προσφερθείτε να πληρώσετε τον λογαριασμό, δεν το κάνετε γιατί έχετε πολλά χρήματα αλλά γιατί βάζετε την φιλία σας πάνω από τα χρήματα.

Εκείνοι που παίρνουν πρωτοβουλίες στη δουλειά τους, δεν το κάνουν επειδή είναι χαζοί, αλλά επειδή καταλαβαίνουν την έννοια της ευθύνης.

Όσοι ζητούν συγγνώμη μετά από έναν καυγά, δεν το κάνουν επειδή ξέρουν ότι υποστήριζαν την λάθος άποψη, αλλά επειδή εκτιμούν περισσότερο τον άνθρωπο δίπλα τους.

Εκείνοι που είναι πρόθυμοι να σας βοηθήσουν, δεν το κάνουν επειδή σας χρωστάνε κάτι, αλλά επειδή σας βλέπουν ως ένα αληθινό φίλο.

Εκείνοι που σας τηλεφωνούν συχνά, δεν το κάνουν γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν, αλλά επειδή είστε στην καρδιά τους.

Μια ημέρα, όλοι θα αναγκαστούμε να χωρίσουμε από αυτούς που έχουμε σήμερα δίπλα μας. Θα χάσετε τις κουβέντες σας, θα ξεχάσετε τα όνειρο που κάνατε μαζί τους. Οι ημέρες θα περάσουν, τα χρόνια θα φύγουν και μια μέρα τα παιδιά σας θα δουν μερικές φωτογραφίες και θα σας ρωτήσουν:

«Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;»

Και εσείς θα χαμογελάσετε με αόρατα δάκρυα, και θα τους απαντήσετε:

«Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους πέρασα τις καλύτερες μέρες της ζωής μου.»

 

 Το μυαλό της γυναίκας μετά τα 40 είναι ο πιο ισχυρός και θαυμάσιος υπολογιστής της φύσης
 

Ο εγκέφαλος μια γυναίκας που έχει περάσει τα 40 είναι υπέροχος, θαυμάσιος. Κάθε χρόνος που περνάει από τη ζωή της βελτιώνει τις νευρωνικές της συνδέσεις, κάτι που σημαίνει νέος τρόπος σκέψης, καινούργια συναισθήματα, πρωτόγνωρα ενδιαφέροντα.

Όπως γνωρίζουμε, καθώς ο εγκέφαλος υφίσταται αλλαγές κατά τη διάρκεια της ζωής, η πραγματικότητα μιας γυναίκας δεν είναι τόσο σταθερή όπως η πραγματικότητα του άνδρα.

Με αυτή την έννοια, λένε ότι η νευρολογική πραγματικότητα ενός άνδρα είναι σαν ένα βουνό που ανεπαίσθητα αποσυντίθεται και χάνεται μέσα σε παγετώνες, μέσα στον χρόνο, μέσα στη γη καθώς διαταράσσεται από τις τεκτονικές κινήσεις. Ωστόσο, η πραγματικότητα της γυναίκας μοιάζει περισσότερο με τις καιρικές συνθήκες: αλλάζει συνεχώς και είναι δύσκολο να την προβλέψεις.

Ως εκ τούτου, εάν ο εγκέφαλος της γυναίκας μπορεί να αλλάζει κάθε εβδομάδα, φανταστείτε τι μπορεί να γίνει σε μια ολόκληρη ζωή, λαμβάνοντας υπ΄όψιν και τις ορμονικές αλλαγές.

Γυναίκα πάνω από τα 40! Είναι μια μαγεία.

Συνήθως, το κατώφλι των 40 ετών είναι ένα περίεργο συναισθηματικό στάδιο∙ βρισκόμαστε στο μεταίχμιο δύο γενεών, καθώς συνειδητοποιούμε το εφήμερο της ζωής. Όπως λοιπόν ήταν αναμενόμενο, εμείς οι γυναίκες στο κατώφλι της 4ης δεκαετίας αμφισβητούμε όλα αυτά που μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα!

Έτσι, προσπαθούμε να συμφιλιώσουμε τις ευθύνες μας αναλαμβάνοντας ορισμένα ρίσκα, κι έτσι να ανακαλύψουμε το μαγικό μονοπάτι που θα μας οδηγήσει σε εκείνα τα όνειρα που χάσαμε λόγω των καταναγκαστικών και συναισθηματικά εξαντλητικών απαιτήσεων και καταστάσεων.

Ομοίως, όσο μεγαλώνουμε, η ομίχλη διαλύεται και αντικρίζουμε πλέον ό,τι δεν μπορέσαμε να δούμε κάποτε. Η καρδιά μας αρχίζει να χτυπά στον ρυθμό ενός απόμακρου τύμπανου, σαν ένας απόκοσμος μαγικός θίασος, ένας αλλόκοτος ήχος που ξαφνικά μας προσεγγίζει και κατακλύζει το είναι μας.

Ο παλμός του γυναικείου εγκεφάλου!

Ενδεχομένως οι ορμόνες να διαμορφώνουν ένα μεγάλο μέρος της γυναικείας πραγματικότητας, ενώνουν τα βιώματα της γυναίκας με τις αξίες και τις επιθυμίες της. Ο εγκέφαλος της γυναίκας πάνω από τα 40 είναι μια καθαρή αντανάκλαση όλων εκείνων που είναι σημαντικά στην καθημερινότητά της.

Σε κάθε περίπτωση, ο εγκέφαλος δεν είναι μόνο ένας προικισμένος, τέλειος μηχανισμός γνώσης∙ αυτό σημαίνει ότι παρά τη δύναμη της βιολογίας, η προσωπικότητα και η συμπεριφορά μας προσαρμόζονται στον δικό μας κόσμο.

Γενικά, ο γυναικείος εγκέφαλος παίρνει αποφάσεις σχετικά με αξίες που προωθούν την επικοινωνία και τη σχέση. Οπότε η δομή, η λειτουργία και η χημεία μίας γυναίκας επιδρούν στην διάθεσή της, στον τρόπο σκέψης, στα επίπεδα ενέργειας, στο σεξουαλικό κίνητρο, τη συμπεριφορά της και τη γενικότερη ευμάρειά της!

Κι αν θέλουμε και την άποψη της επιστήμης, ο ψυχίατρος αναφέρει ότι, ο γυναικείος εγκέφαλος διαθέτει τρομακτικές και μοναδικές δεξιότητες – θαυμάσια λεκτική ευελιξία, δεξιότητα να συνδέεται με άρρηκτους δεσμούς φιλίας, μια σχεδόν ψυχική αύρα να διαβάζει πρόσωπα και τόνο φωνής ανιχνεύοντας συναισθήματα και νοητικές καταστάσεις αλλά έχει και την ικανότητα να εξουδετερώνει τις συγκρούσεις!

Η δύναμη των θηλυκών ορμονών να αλλάξουν τον κόσμο!

Ίσως φαίνεται αινιγματικό, αλλά είναι λες και το βιολογικό της ρολόι της χτυπάει το καμπανάκι για να την ειδοποιήσει ότι πρέπει να αρχίσει να φροντίζει τον εαυτό της και να τον ικανοποιεί. Αυτό το στάδιο ψυχολογικής ανάπτυξης καθοδηγείται από μια βιολογική πραγματικότητα, αυτή ενός εγκεφάλου που ξεκινά το τελευταίο ταξίδι της ορμονικής αλλαγής.

Εάν μπορούσαμε να δούμε το εγκέφαλο μια γυναίκας μετά τα 45, θα τον βλέπαμε εντελώς διαφορετικό σε σχέση με το παρελθόν, ακόμη και το πρόσφατο παρελθόν. Στην ηλικία αυτή, η συνεχής ροή παρορμήσεων αντικαθιστά το ορμονικό τρενάκι του τρόμου (των οιστρογόνων και της προγεστερόνης) που φέρνει μαζί του ο εμμηνορυσιακός κύκλος.

Σε αυτό το στάδιο, ο εγκέφαλος αρχίζει να γίνεται μια ακριβής και σταθερή μηχανή. Ομοίως, δεν μπορούμε να δούμε πώς αλλοιώνονται τα γρήγορης λειτουργίας κυκλώματα της αμυγδαλής από τις επιδράσεις των ορμονών, κάνοντας τις γυναίκες να βλέπουν σκοτάδι εκεί που δεν υπάρχει, ή να παρερμηνεύουν μια λέξη ως προσβολή.

Αντιθέτως, θα δούμε πώς τα κυκλώματα που ενώνουν τον συναισθηματικό μας ρυθμιστή (την αμυγδαλή) και την περιοχή της ανάλυσης, της κρίσης και των συναισθημάτων (ο προμετωπιαίος φλοιός) ενεργούν με συντονισμένο και συναφή τρόπο.

Δεδομένου ότι αυτές οι περιοχές δεν υπερδειγείρονται από τη δυσανάλογη δράση των ορμονών, οι γυναίκες γίνονται πιο ισορροπημένες, σκέφτονται πιο ξεκάθαρα και δεν γίνονται έρμαιο των συναισθημάτων τους.

Οπότε, ειδικά στο τέλος της 4ης δεκαετίας οι γυναίκες ξεκινούν ένα συναισθηματικό ταξίδι, παρατηρώντας την πραγματικότητα που τις περιβάλλει με διαφορετικό τρόπο.

Χάρη στη μειωμένη έκκριση της ντοπαμίνης και της οξυτοκίνης, η γυναίκα σταματά να αισθάνεται εκείνη τη μαγευτική συναισθηματική ανταπόδοση που αισθανόταν φροντίζοντας τους άλλους και αναζητά την επαφή με τον εαυτό της – καιρός ήταν άλλωστε!

Στην αναζήτηση αυτή, η γυναίκα θαυμάζει την ίδια της την ενέργεια και συλλογίζεται έντονα μια νέα άποψη του κόσμου που εκτείνεται πέρα από την ανάγκη σύνδεσης και φροντίδας των άλλων. Τώρα, η γυναίκα στοχάζεται πάνω στη ζωή, αρνούμενη να φυλακιστεί, αναζητώντας μια νέα ισορροπία.

Αυτή η βιολογική αλήθεια αναπαριστά ένα νέο μονοπάτι που τραβάει εμάς, τις γυναίκες μετά τα 40, κοντά του, ένα μυστήριο που αλλάζει τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας, ενώ μας ενθαρρύνει να οδηγήσουμε τον εαυτό μας σε μια νέα επανατοποθέτηση και επαναπροσδιορισμό των σχέσεων και των δεσμεύσεων, ακόμη και προς άλλους στόχους και περιπέτειες.

Θα θέλαμε να τελειώσουμε με κάποια αποσπάσματα της που έχει πει η Oprah Winfrey, τα οποία ορίζουν απόλυτα τη δύναμη της ώριμης γυναίκας…

Θαυμάζω το γεγονός ότι σε αυτή την ηλικία συνεχίζω να αναπτύσσομαι ως άνθρωπος, αναζητώντας νέα πράγματα, αφήνοντας πίσω μου όλα εκείνα που με έκαναν να αισθάνομαι ασφαλής και προστατευμένη για να αποκτήσω σοφία, να ανοίξω τους ορίζοντες της σκέψης μου. Όταν ήμουν 20 χρονών, σκεφτόμουν ότι θα ερχόταν μια μαγική ηλικία, γύρω στα 35, που θα ολοκληρωνόμουν ως ενήλικη.

Είναι αστείο, πώς αυτό το νούμερο άλλαξε με την πάροδο των ετών και τώρα που είμαι 40, και η κοινωνία με έχει εντάξει στους «μεσήλικες», συνεχίζω να αισθάνομαι ότι δεν είμαι ο ενήλικας με την βεβαιότητα που νόμιζα κάποτε ότι θα ερχόταν με τη πάροδο του χρόνου.

Τώρα, οι προσδοκίες που έχω από τη ζωή μου έχουν υπερβεί κάθε όνειρο ή ελπίδα που φανταζόμουν ποτέ. Είμαι σίγουρη ότι πρέπει να συνεχίσουμε να αλλάζουμε τον εαυτό μας για να γίνουμε αυτό που έχουμε ανάγκη να γίνουμε.

 

 

 

Μη στενοχωριέστε που μεγαλώνετε. Είναι ένα δώρο που πολλοί το απορρίπτουν
 

Το να μεγαλώνουμε δεν είναι κάτι άσχημο, αντιθέτως είναι προνόμιο, τέχνη και δώρο για τον καθένα. Το γκριζάρισμα των μαλλιών, το σκίσιμο των σελίδων του ημερολογίου κι ο εορτασμός των γενεθλίων μας είναι πάντα ένας λόγος για να νιώσουμε ευτυχισμένοι.

Ευτυχία στη ζωή και για τη ζωή σημαίνει να είσαι παρόν/παρούσα σ? αυτήν.

Η ζωή έχει την ιδιόμορφη τάση να γλιστράει σαν το νερό από τα χέρια μας στο πέρασμα του χρόνου, μια κατάσταση που μας φέρνει ρυτίδες στο πρόσωπο και μας πλαισιώνει τον πόνο και τη δυστυχία κοντά μας αρκετά συχνά. Όμως, όλα αυτά προκαλούνται από την αντανάκλαση της ζωής και θα πρέπει να νιώθουμε αρκετά περήφανοι που τα ζήσαμε.

Πρέπει να έχουμε ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που μας δόθηκε να μεγαλώνουμε, γιατί κάτι τέτοιο μας επιτρέπει να μοιραζόμαστε περισσότερες στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάμε γύρω μας. Μπορούμε να απολαμβάνουμε τις χαρές της ζωής, να χαμογελάμε και να οικοδομούμε ένα καλύτερο κόσμο με την παρουσία μας εδώ.

ΟΙ ΡΥΤΙΔΕΣ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΤΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΠΟΥ ΧΑΡΙΣΑΜΕ
Οι ρυτίδες είναι μια ευγενική κι όμορφη αντανάκλαση της ηλικίας μας μετρημένη από τα χαμόγελα που ζωγραφίστηκαν στα πρόσωπά μας. Καθώς, όμως, αρχίζουν να εμφανίζονται, μας κάνουν να συνειδητοποιούμε ότι η ζωή είναι εφήμερη και φευγαλέα.

Ως εκ τούτου, αισθανόμαστε συχνά άβολα και φοβισμένοι με μια τέτοια σκέψη, οπότε η παρουσία τους μπορεί να αποτελέσει μια πηγή ευτυχίας. Γιατί είμαστε λυπημένοι αφού ανεξαρτήτως των χρόνων που έχουν περάσει είμαστε ακόμα ζωντανοί;

Επειδή φοβόμαστε ότι όσο γερνάμε, χάνουμε τις φυσικές μας ικανότητες, με αποτέλεσμα να αντιλαμβανόμαστε το γήρας σαν μια τιμωρία που έρχεται με έναν υποτιμητικό κι εξευτελιστικό τρόπο. Έτσι, όταν γεράσουμε βλέπουμε πίσω και αναρωτιόμαστε τι έχουμε κάνει τη ζωή μας.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΤΕ ΚΑΘΕ ΕΤΟΣ ΠΟΥ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΕΤΕ
Θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στη ζωή για την ευκαιρία να παραμένουμε εδώ και για το ότι έχουμε την ικανότητα να την απολαμβάνουμε. Τι νόημα έχει να λυπόμαστε και να διαμαρτυρόμαστε για τις ευκαιρίες που χάσαμε στο παρελθόν; Θα επωφεληθούμε από τέτοιες σκέψεις ή θα αλλάξουμε κάτι από όσα έγιναν; Ας κοιτάξουμε μπροστά κι ας σταματήσουμε να χαραμίζουμε την παρούσα στιγμή για χάρη του παρελθόντος.

Το να μεγαλώνουμε θα πρέπει να είναι μια πηγή ευτυχίας. Κάθε νέα μέρα σηματοδοτεί 1440 λεπτά δυνητικά νέων επιλογών, υπέροχων σκέψεων, εκατοντάδων αποχρώσεων των συναισθημάτων μας. Κάθε δευτερόλεπτο μας δίνει τη δυνατότητα να βιώσουμε και να επωφεληθούμε από όλες τις επιλογές που μας παρέχει το περιβάλλον μας.

Κάθε χρόνος είναι ένα μετάλλιο, μια ευκαιρία να συγκεντρώσουμε αναμνήσεις, να βιώσουμε καινούργιες στιγμές, να σβήσουμε τα κεράκια των γενεθλίων μας με περισσότερο σθένος και υπερηφάνεια. Συνεχίστε την προσπάθεια εκπλήρωσης των ονείρων σας κάθε δευτερόλεπτο, λεπτό, ώρα, μέρα, μήνα, χρόνο… Έτσι, στο τέλος θα είστε σε θέση να γιορτάσετε την επιτυχία σας με τους αγαπημένους σας. Το προσδοκώμενο είναι καθώς μεγαλώνετε να συναντάτε τον εαυτό σας γεμάτο με βιώματα, ρυτίδες, και ευτυχία.

ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΜΑΙ;
Έφτασα στην ηλικία όπου τα πράγματα φαίνονται πιο ήρεμα αλλά θέλω να συνεχίσω να μεγαλώνω.
Είμαι αρκετά μεγάλος ώστε να έχω τα όνειρά μου στα χέρια μου και οι αυταπάτες μου να έχουν γίνει ελπίδες.
Είμαι σε τέτοια ηλικία όπου η αγάπη μοιάζει σαν φωτεινή λάμψη, έτοιμη να καταναλωθεί από την επιθυμία και το πάθος. Ενώ άλλες φορές μοιάζει σαν ένας ειρηνικός παράδεισος όπως το ηλιοβασίλεμα σε μια παραλία.
Πόσο χρονών είμαι; Ο αριθμός δεν έχει σημασία, επειδή οι στόχοι μου έχουν εκπληρωθεί και τα δάκρυά μου από τις διαλυμένες αυταπάτες κείτονται στο δρόμο που έχω χαράξει…
Αξίζουν πολύ περισσότερα από αυτό.
Επομένως, τι σημασία έχει αν είμαι είκοσι, σαράντα ή εξήντα!
Αυτό που έχει σημασία είναι το πόσο χρονών αισθάνομαι ότι είμαι.
Είμαι αρκετά μεγάλος για να ζω ελεύθερος χωρίς να φοβάμαι.
Μπορώ να ακολουθήσω το δικό μου μονοπάτι χωρίς φόβο· επειδή κουβαλάω μαζί μου την εμπειρία που απέκτησα και τη δύναμη των στόχων μου.
Πόσο χρονών είμαι; Και ποιος νοιάζεται!
Είμαι αρκετά μεγάλος για να αφήσω το φόβο πίσω μου και να κάνω ό,τι επιθυμώ και αισθάνομαι.

Η ΖΩΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
Μην λυπάστε που μεγαλώνετε. Η ζωή είναι ένα δώρο που δεν έχουμε όλοι το προνόμιο να απολαμβάνουμε. Είναι ένα κουτί γεμάτο με στενοχώριες, εμπόδια, απολαύσεις, γνώσεις και ταλαιπωρίες. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο η ίδια η ζωή είναι υπέροχη. Κι αυτός είναι και ο λόγος που είναι σημαντικό να εκμεταλλευόμαστε την κάθε στιγμή, να την κάνουμε δική μας, να την προσεγγίζουμε με αισιοδοξία.

Η διαιώνιση της νεότητας είναι μια τέχνη που συνίσταται στο να ιεραρχείς ως πιο σημαντικό το να ζεις τη ζωή στο παρόν σου από το να αφήνεις τα χρόνια να επηρεάζουν τη ζωή σου. Με λίγα λόγια, δώσε στην ύπαρξή σου νόημα.

Δεν έχει σημασία, αν έχουν γκριζάρει τα μαλλιά μας ή αν έχουν σχηματιστεί ρυτίδες στο πρόσωπό μας ή αν το σώμα μας χρειάζεται μια ανάπαυλα κάθε τόσο. Αυτό που πραγματικά έχει νόημα είναι ο τρόπος που μεγαλώνουμε, γιατί στο τέλος το σωματικό γήρας μπορεί να είναι αναπόφευκτο, αλλά το πνευματικό είναι προαιρετικό.

 

 

 

Frida Kahlo: Τίποτα δεν είναι απόλυτο. Όλα αλλάζουν, κινούνται...
 

«Ο λόγος που οι άνθρωποι έπρεπε να επινοήσουμε ή να φανταστούμε ήρωες και θεούς, είναι ο φόβος. Ο φόβος της ζωής και ο φόβος του θανάτου».

\«Συνήθιζα να σκέφτομαι ότι ήμουν το πιο παράξενο άτομο στον κόσμο, αλλά μετά σκέφτηκα ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι, που πρέπει να υπάρχει κάποιος σαν εμένα. Κάποιος που να αισθάνεται παράξενος και ελαττωματικός, όπως κι εγώ. Προσπαθούσα πολύ να φανταστώ αυτό το άτομο, και φανταζόμουν ότι και αυτό με σκεφτόταν πολύ. Λοιπόν, αν είσαι εκεί έξω και διαβάζεις αυτό, να ξέρεις ότι, ναι, είμαι στ? αλήθεια εδώ, και είμαι εξίσου περίεργη όπως κι εσύ».

«Είμαι η μούσα του εαυτού μου. Εγώ είμαι το θέμα που γνωρίζω καλύτερα. Το θέμα που θέλω να γνωρίζω καλύτερα. Γι' αυτό ζωγραφίζω αυτοπροσωπογραφίες».

«Πόδια, τι σας χρειάζομαι από τη στιγμή που έχω φτερά για να πετάξω;»

frida kahlo tipota den einai apolyto
«Υπήρξαν δύο μεγάλα ατυχήματα στη ζωή μου. Το ένα ήταν με το τρόλεϊ και το άλλο ήταν ο Ντιέγκο. Το δεύτερο ήταν μακράν το χειρότερο».

«Με αναφέρουν ως σουρεαλίστρια αλλά δεν είμαι. Ποτέ δεν ήμουν. Ποτέ δεν ζωγράφισα όνειρα. Ζωγράφισα τη δική μου πραγματικότητα».

«Δεχτείτε έναν εραστή που σας κοιτάζει λες και είστε ένα μπισκότο με ουίσκι».

«Τίποτε δεν αξίζει περισσότερο από το γέλιο. Είναι δύναμη το να μπορείς να γελάς, να αφήνεις τον εαυτό σου να νιώθει ελαφρύς. Η τραγωδία είναι το πιο γελοίο πράγμα».

«Ο πόνος, η χαρά και ο θάνατος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια διαδικασία για την ύπαρξη. Η επαναστατική πάλη σε αυτή τη διαδικασία είναι μια πόρτα ανοιχτή για την ευφυΐα».

«Μόνο ένα βουνό μπορεί να γνωρίζει τον πυρήνα ενός άλλου βουνού».

«Στο τέλος της ημέρας, μπορούμε να αντέξουμε πολλά περισσότερο από ό,τι νομίζουμε ότι μπορούμε».

 

 

 

 

Πόσο Αξίζετε; Μια Όμορφη Παραβολή Για Την Αυτοπεποίθηση...
 

Κάποτε ένας νέος πήγε σε έναν σοφό άντρα και του είπε:
“Έχω έρθει σε σένα για να με συμβουλεύσεις, καθώς αισθάνομαι, ότι δεν αξίζω τίποτα και θέλω να πεθάνω. Όλοι μου λένε, ότι είμαι χαζός και αποτυχημένος.

Σε παρακαλώ, αφέντη, βοήθησέ με.”

Ο σοφός άντρας έριξε μια ματιά στον νεαρό και του είπε:

“Συγχώρεσε με, αλλά είμαι πολύ απασχολημένος αυτή την στιγμή και δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Υπάρχει ένα πολύ επείγον περιστατικό στο οποίο πρέπει να πάω. Αλλά, αν δεχτείς να με βοηθήσεις, θα σου ανταποδώσω την χάρη.”

“Φυσικά αφέντη”, απάντησε ο νεαρός.

“Ωραία”, είπε ο σοφός άντρας και έβγαλε από το δάχτυλό του ένα ωραίο δαχτυλίδι με ένα πολύτιμο λίθο πάνω. “Πάρε το άλογο και πήγαινε στην αγορά. Πάρε το δαχτυλίδι και κάνε ό,τι μπορείς για να το πουλήσεις, γιατί χρειάζομαι τα χρήματα για να ξεπληρώσω ένα χρέος. Προσπάθησε να το πουλήσεις σε καλή τιμή και μην συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο από ένα χρυσό νόμισμα. Πήγαινε τώρα και κάνε όσο πιο γρήγορα μπορείς.”

Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι και έφυγε. Όταν έφτασε στην αγορά, έδειξε το δαχτυλίδι σε αρκετούς εμπόρους, οι οποίοι το εξέτασαν με πολύ μεγάλη προσοχή. Αλλά, μόλις άκουγαν ότι το αντάλλασσε μόνο με χρυσό έχαναν τελείως το ενδιαφέρον τους. Κάποιοι από τους εμπόρους γέλαγαν με τον νεαρό και κάποιοι άλλοι τον απέρριπταν αμέσως. Μόνο ένας ηλικιωμένος έμπορος έκανε τον κόπο να του εξηγήσει, ότι το χρυσό ήταν πάρα πολύ για το δαχτυλίδι του και ότι θα μπορούσε να το ανταλλάξει με χαλκό ή στην καλύτερη με ασήμι.

Όταν άκουσε αυτά τα λόγια ο νεαρός αναστατώθηκε και θυμήθηκε την συμβουλή του σοφού να μην δεχτεί τίποτα λιγότερο από χρυσό. Αφού γύρισε όλη την αγορά και δεν βρήκε κανέναν αγοραστή, ανέβηκε απογοητευμένος στο άλογο και πήγε πίσω στον σοφό.

“Αφέντη, δεν μπόρεσα να κάνω αυτό που μου ζήτησες. Στην καλύτερη μου έδιναν δυο ασημένια νομίσματα, αλλά μου είπες να μην συμβιβαστώ με τίποτα λιγότερο από χρυσό. Αλλά μου έλεγαν, ότι το δαχτυλίδι δεν αξίζει τόσο”, είπε ο νεαρός.

“Αυτό είναι το σημαντικό”, είπε ο σοφός. “Πριν πας να πουλήσεις κάτι να μάθεις πόσο αξίζει. Και ποιος ξέρει καλύτερα από έναν κοσμηματοπώλη; Πάρε το δαχτυλίδι και πήγαινε γρήγορα στον κοσμηματοπώλη, αλλά μην του πουλήσεις το δαχτυλίδι ό,τι και αν σου προσφέρει. Έλα κατευθείαν σε εμένα.”

Ο νεαρός πήγε στον κοσμηματοπώλη και αφού εξέτασε το δαχτυλίδι για πολύ ώρα με μεγεθυντικό φακό, είπε στον νεαρό:

“Πες στον αφέντη σου, ότι του δίνω 58 χρυσά νομίσματα για το δαχτυλίδι, αλλά αν μου δώσει λίγο χρόνο ακόμα θα το αγοράσω για 70.”
“70 χρυσά νομίσματα”, αναφώνησε ο νεαρός. Γέλασε, ευχαρίστησε τον κοσμηματοπώλη και πήγε πίσω στον σοφό.

Όταν εξιστόρησε στον σοφό αυτά που του είπε ο κοσμηματοπώλης, ο σοφός του είπε:
“Να θυμάσαι, ότι είσαι και εσύ σαν το δαχτυλίδι, πολύτιμος και ξεχωριστός. Μόνος ένας ειδικός μπορεί να εκτιμήσει την αξία σου. Γιατί, λοιπόν, χάνεις τον χρόνο σου, τριγυρίζοντας στην αγορά και ακούγοντας την γνώμη του κάθε ανόητου εμπόρου;”

 

 

 

Όσοι σηκώθηκαν απo τον πάτο δεν επέτρεψαν να ξαναπέσουν

Γνωρίζεις τι πάει να πει, η έκφραση «έπιασα πάτο»; Έρχεται εκείνη τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως πλέον είσαι μόνος, τουλάχιστον έτσι νιώθεις. Όλα γύρω σου έχουν πια γκρεμιστεί, κάθε σταθερά σου έχει μεταμορφωθεί σε μεταβλητότητα.


Έχεις χάσει, τα αβγά και τα πασχάλια, τον εαυτό σου. Το κόκκινο χαλί έχει τραβηχτεί πολύ απότομα κάτω απ? τα πόδια σου κι εσύ μάταια προσπαθείς να αντιληφθείς τι έχει γίνει. Τι στο καλό έχει φταίξει, καταβάλλεις προσπάθειες να αφουγκραστείς την κατάσταση, μήπως καταφέρεις να κατανείμεις τις ευθύνες.

Ήταν οι στιγμές που κάποιος σε είχε αφήσει πίσω, που εσύ έπρεπε να αφήσεις κάποιον για να προχωρήσεις μπροστά. Μια σχέση που δε σου έκανε καλό, ένας έντονος χωρισμός, μια φιλία χρόνων που έγινε θρύψαλα σε κλάσματα δευτερολέπτων.

Επένδυσες πολλά πάνω στους ανθρώπους που θεωρούσες δικούς σου, πίστευες πως δε θα σε πουλούσαν ποτέ, πως δε θα μπορούσαν να σε προδώσουν. Πίστεψες για κάποιο λόγο στη δύναμή τους κι έδωσες ό,τι είχες και δεν είχες. Δε σε σταμάτησαν ενδοιασμοί, «πρέπει» και «μη». Έκλεισες τα μάτια και τα αφτιά σου κι έκανες εκείνο που σου φώναζε το μέσα σου.

Να λοιπόν, με λίγη παραπάνω ανιδιοτέλεια και συναίσθημα και χωρίς ίχνος επιφυλακτικότητας ή λογικής, πώς μπορεί ένας άνθρωπος να βρεθεί αγκαλιά με τον πυθμένα. Ο καθένας μας έχει διαφορετικές αντιδράσεις σε τέτοιες περιστάσεις, πάντως ένα είναι το σίγουρο: Ο πάτος όπως κι αν έχει, παραμένει κοινός για όλους.

Έλα, όμως, που ακριβώς επειδή τίποτα δεν κρατάει για πάντα, το ίδιο συμβαίνει και μ? αυτήν την κατάσταση. Εκείνοι που κάποτε έπεσαν χαμηλά, ακούμπησαν κι αγκάλιασαν το πάτωμα, πλέον χάραξαν πορεία μόνο ανοδική και δύσκολο πολύ να ξαναβρεθούν χαμηλά.

Βλέπεις, τώρα πια έπαθαν κι έμαθαν και το τελευταίο που θέλουν είναι να ξαναδούν τον εαυτό τους έτσι. Δεν τους αγγίζουν πια με ευκολία άνθρωποι και καταστάσεις. Αποφεύγουν να σκορπίζονται αλόγιστα αριστερά και δεξιά, περιμένουν, φιλτράρουν κι αφήνονται μόνο σε ό,τι εκείνοι θεωρούν πως αξίζει. Άλλωστε, πλέον τους είναι ευκολότερο να διακρίνουν την απάτη.

Δε συγκινούνται από βλακώδη δράματα και μικροπράγματα, γνωρίζουν πως η ζωή είναι σκληρή για τέτοιες αφέλειες. Εκτιμάνε την ευτυχία τους, που κοπιάζουν για να την χτίσουν, γι? αυτό και δε σπαταλάνε φαιά ουσία για τον κάθε τυχάρπαστο εγωιστάκο που θα βρεθεί στο δρόμο τους.

Συνήθως είναι ήρεμοι, χαμογελαστοί, όλα τα παίρνουν στην πλάκα, κάποιοι μιλάνε για την τότε εμπειρία τους, άλλοι πάλι κρατούν την απογοήτευσή τους μόνο για ?κείνους. Αν δεν τους ξέρεις καλά, ίσως να τους περάσεις για τύπους αδιάφορους, οριακά αναίσθητους, ωχαδερφιστές. Απλώς επιλέγουν προσεχτικά πια με ποιους και τι θα ασχοληθούν.

Μην ξεχνάς πως είναι και θέμα εμπιστοσύνης, έχουν περάσει πολλά, αλλά επιμένουν στην προσπάθειά τους να βρουν τον εαυτό τους. Ίσως κάποτε τους αισθανθείς να σε ειρωνεύονται, αλλά στην πραγματικότητα απλώς αστειεύονται.

Καθετί που μας συμβαίνει στη ζωή μας έχει πολλές διαστάσεις κι ερμηνείες. Αν επιλέγαμε τη θετική, θα κάναμε ένα βήμα πιο κοντά στην ευτυχία μας. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και στην προκειμένη περίπτωση. Θα τους ήταν πολύ εύκολο να επαναπαυτούν στην κατσουφιά τους και τις πληγές τους, να κλειδωθούν και να απομονωθούν, όμως σηκώθηκαν και πλέον τίποτα δεν τους ρίχνει.

Όταν απο τον πάτο καταφέρει κάποιος να ανέβει, μετά δεν ξαναγυρίζει πίσω.

Συντάκτης: Μάρω Καλλιοντζή
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη