Ελένη Ταϊφυριανού.8/7/2018

                        Ασπρόμαυρο όνειρο....

Νιώθω πως είμαι ένα τραγούδι
που δεν ταίριαξε η μουσική στο στίχο του...
Ένα αγέλαστο πορτρέτο...
Ένα γράμμα χωρίς παραλήπτη...
Ένα ασπρόμαυρο όνειρο...
Συναίσθημα χωρίς χρώμα...
Αλήθεια; Έχουν χρώμα τα συναισθήματα;
Άραγε μπορείς να πεις,
Αισθάνομαι, κόκκινα, πράσινα, κίτρινα...
Χμ!... μάλλον...γιατί εγώ αισθάνομαι μαύρα...
Τι είναι ένα βιολί χωρίς δοξάρι;
Μισό όργανο, χωρίς φωνή, χωρίς λυγμό...
Μα αυτό που μετράει στο βιολί,
είναι ο λυγμός του,
όσο πιο βαθύς πιο λυπημένος,
τόσο πιο γλυκός ο ήχος του!
Λόγια και λέξεις άναρχες
στιβαγμένες στο μυαλό
προσπαθούν να βρουν διέξοδο στο φως,
μα που να πάνε;
Ίσως σ'ένα πορτρέτο,
να του ζωγραφίσουν ένα πλατύ χαμόγελο,
να πάψει να είναι θλιμμένο...
Ακόμη και να γράψουν άλλους στίχους
που να ταιριάξουν στη μελωδία...
Ποιός ξέρει...
ίσως καταφέρουν να βάλουν λίγο χρώμα
σ'αυτό το άμοιρο ασπρόμαυρο όνειρο...