Αντώνης Θαλασσέλης

                            ΠΕΘΥΜΙΑ

Στην πεθυμιά μου,
να σε βρω ψάχνω
πίσω απ’ τα πέταλα
της μαργαρίτας.
Μα δεν σε βρήκα

Τη φωνή σου άκουσα
όταν το μαϊστράλι
φιλούσε το κορμί μου.
Μα δεν ήσουν εκεί.

Στη μυρωδιά
της φουρτουνιασμένης
θάλασσας θα 'σαι είπα.
Ούτε κει σε βρήκα.

Στην απεραντοσύνη
της φαντασίας μου
τη νύχτα ταξίδεψα,
κάπου είπα
θα σε συναντήσω.
Πουθενά δεν ήσουν

Κι όταν βυθιστήκαν
οι ελπίδες μου
στο μαβί του δειλινού,
μπάρκαρα τα δάκρυα μου
στις θάλασσες του κόσμου.

Μα να, τότε σε βρήκα
στην άκρη του βράχου,
όνειρα να σκαρώνεις
και με τις λέξεις σου
να ζωγραφίζεις
χίλια χρώματα
κι ατέλειωτα σ’ αγαπώ!